أنيس المؤمنين ( فارسي ) — الصفحة ٢٢
فصل در ذكر مجملى از حالات حضرت رسول كه بعد از هجرت روى داده تا زمان رحلت
- صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - را رخصت داد تا به ميدا [ ن ] رفته ، با آن كافر متهوّر جنگ در پيوست . و به يك اشارت شمشير شرّ او را كفايت فرمود ؛ و بعد از آن بر پسرش حمله كرده او را نيز به قتل رسانيد . پس مؤمنان تكبير گفتند و لشكر كفر منهزم گشتند ، و حضرت حق تعالى آيهء كريمهء « وَ كَفَى اللَّه الْمُؤْمِنِين الْقِتال وَ كان اللَّه قَوِيًّا عَزِيزاً » « 24 »
در اين باب در شأن حضرت شاه اوليا نازل ساخت ؛ و پيغمبر فرمود كه : « لمبارزة علىّ بن أبى طالب - عليه السلام - يوم الخندق أفضل من أعمال أمّتي الى يوم القيامة . »
يعنى : « هرآينه مبارزت نمودن على بن ابى طالب - عليه السلام - در روز حرب خندق ، بهتر است از اعمال امّت من تا روز قيامت » . جابر بن عبد اللّه انصارى گفت كه جنگ علىّ بن ابى طالب - عليه السلام - با عمرو بن عبد ود مانند جنگ داود است كه جالوت را كشت .
و در همين سال غزاى بنى قريظه واقع گرديد « 25 »
.
در اين سال غزاى ذات الرّقاع « 26 »
و غزاى بنى المصطلق « 27 »
وقوع يافت ؛ و در وقت رفتن بنى المصطلق بود كه امير المؤمنين - عليه السلام - با متمرّدهء جن محاربه نمود .
و در سال ششم از هجرت ، حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - به جنگ بنى سعد بن بكر توجه نمود ، و آن جماعت را منهزم ساخت .
و در اين سال به قول اكثر ارباب سير حج واجب شد . و در همين سال صلح حديبيّه صورت يافت « 28 »
. و غزاى بنى لحيان و غزاى ذى قرد در همين
( 24 ) از آيهء 25 سورهء مباركهء احزاب .
( 25 ) « كامل » ابن اثير ، جزء ثانى ، ص 69 .
( 26 ) « كامل » ابن اثير ، جزء ثانى ، ص 66 .
( 27 ) ابن اثير اين غزوه را در وقايع سال ششم ذكر نموده است . رجوع شود به « كامل » جزء ثانى ، ص 72 .
( 28 ) « كامل » ابن اثير ، جزء ثانى ، ص 75 .