أنيس المؤمنين ( فارسي ) — الصفحة ١٩

فصل در ذكر مجملى از حالات حضرت رسول كه بعد از هجرت روى داده تا زمان رحلت

اشرار نه تن را كه علمدار كفّار بودند به اهل نار ملحق ساخت ؛ و چون دو لشكر به هم زدند ، پس از اندك زمانى حزب شيطان يعنى لشكر ابو سفيان فرار بر قرار اختيار كرده راه گريز پيش گرفتند ؛ و اكثر مسلما [ نا ] ن به اخذ غنيمت مشغول گشتند . در آن هنگام جمعى از كفّار كه در كمين بودند ، فرصت يافته از پس كوه عينين « 15 »

بر سر مسلمانان ريختند و چندين تن در آن وقت شهيد شدند . پس مجموع لشكر پيغمبر به هزيمت رفتند الّا حضرت كرّار غير فرّار ، يعنى على عالى مقدار ، كه پاى فتوّت فشرده به دفع كفّار اشتغال فرمود ، و به ضرب ذو الفقار دمار از اشرار بر مىآورد و نمىگذاشت كه مضرّتى به احمد مختار - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - رسانند .

و در آن روز جبرئيل ، و به روايتى رضوان ، نداى « لا سيف الّا ذو الفقار و لا فتى الّا على » « * »

در داد ، و از كارزار حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - غلغله و غريو در ملأ اعلا افتاد ؛ پس سيزده تن از گريختگان بازگشتند « 16 »

و حضرت رسول را در ميان گرفتند ، و هر كس از كفّار قصد سيّد اخيار مىنمود ، حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - بر او حمله كرده به يك ضرب او را به جهنّم مىفرستاد . جبرئيل در آن وقت گفت : « يا رسول اللّه ، ملائكه تعجّب مىنمايند از حسن مواسات و جوانمردى علىّ بن ابى طالب - عليه السلام - » . پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - فرمود كه : چون چنين نكنند ؟ « انّه منّى و انا منه » يعنى : به درستى كه « علىّ بن ابى طالب از من است و من از اويم » . جبرئيل گفت : « و انا منكما » يعنى « و من از شمايم » .

حضرت امير المؤمنين بر گروه مشركان حمله مىكرد و به آتش ذو الفقار ، خرمن حيات اشرار درهم مىسوخت ، تا ايشان را متفرّق و منهزم ساخت . در اين غزا سيّد الشهداء حمزة بن عبد المطّلب به فردوس اعلى انتقال فرمود [ و هند بنت عتبه كه زن ابو سفيان بود و مادر معاويه بود به خوردن ] « 17 »

جگر آن سرور

( 15 ) « عينين » كوهى است نزديك مدينه ( معجم البلدان ) .

* در مآخذ به صورت يك بيت شعر آمده است .

16 در متن : « باز گذشتند » .

17 فقط در نسخهء « ب » .