أنيس المؤمنين ( فارسي ) — الصفحة ١٩٠
ذكر خروج سنباد مجوسى به خون خواستن ابو مسلم مروزى
ذكر خروج سنباد مجوسى به خون خواستن ابو مسلم مروزى
ذكر خروج سنباد مجوسى به خون خواستن ابو مسلم مروزى
سنباد را در نيشابور مقام بود ، و فى الجمله ثروتى داشت . در آن زمان كه ابو مسلم از پيش ابراهيم بن محمد به مرو مىرفت ، به نيشابور رسيد . سنباد او را به خانه برده شرايط مهمانى به جاى آورد . پس در وقتى كه ابو مسلم از جانب بنى عبّاس حاكم ديار خراسان شد ، ميان سنباد و طايفه‌اى از اعراب كه در نواحى نيشابور ساكن بودند ، نزاعى روى نمود . سنباد التجا به ابو مسلم برد .
ابو مسلم سنباد را شناخته به پاداش نانى كه در خوان او خورده بود ، هزار كس به او داد تا بر سر آن طايفه رفته ، تمام آن قبيله را كه مظهر كلمتين بودند ، قتل كرد ؛ و بعد از آن سنباد و برادرش لباس سياه پوشيده ملازم ابو مسلم شدند .
و در ايّام حكومت ابو مسلم ، گبران خراسان و رى و طبرستان به استظهار آن دو برادر نسبت به اهل اسلام تعدّى تمام مىنمودند . چون خبر قتل ابو مسلم به سنباد رسيد ، گبران آن چند ولايت را جمع كرده ايشان را به طلب خون ابو مسلم ترغيب نمود ؛ همگى با او متّفق شده به عزم تسخير قزوين روى به آن جانب آوردند حاكم قزوين خبر يافته شبيخونى بر سر ايشان برد و همه را در سلاسل و اغلال كشيده نزد ابو عبيدهء حنفى والى رى فرستاد ، و بنابر آنكه ابو عبيده را با سنباد سابقهء معرفتى بود ، ابراء ذمّه او كرده گفت : او ذمّى است ، و به امثال اين مهمات كارى ندارد ، و گبران را از بند رهايى داده ، به خوار رى فرستاد . سنباد مردم آن ناحيه را با خود يار ساخته ، به جنگ ابو عبيده روى آورد ؛ و چون دو لشكر صف آراستند ، سنباد فرياد بر آورد كه : يا ابا مسلم ، يا ابا مسلم ، و چون در آن دو سپاه بسيارى بودند كه بعضى قائل به امامت ، و برخى معترف به الوهيّت ابو مسلم بودند ، از هر دو لشكر خروش « يا ابا مسلم » برخاست . ابو عبيده خائف شده بگريخت و در شهر متحصّن شد .
سنباد شهر را گرفته او را به قتل رسانيد ؛ و بيشتر متروكات ابو مسلم در آن شهر بود ، تمام را به دست آورده ، در اندك روزى عدد لشكرش از صد هزار متجاوز شده ، تا به نيشابور مسخّر كرد . با مسلمانان كه در لشكرش بودند مىگفت