أنيس المؤمنين ( فارسي ) — الصفحة ١٦٤

فصل در سبب رسيدن ابو مسلم به خدمت محمّد بن علىّ بن عبد اللّه بن عبّاس

عزم آن نمود كه خلافت را به شورى حواله نمايند ميان فرزندان امير المؤمنين - عليه السلام - و اولاد عبّاس ، تا ايشان اختيار نمايند به خلافت هر كس را خواهند . باز با خود گفت كه مىترسم كه اتّفاق ننمايند ، پس عزم آن نمود كه بگرداند امر خلافت را به سوى فرزندان امير المؤمنين - عليه السلام - . پس سه نامه نوشت به سه كس از اولاد امير المؤمنين - عليه السلام - ؛ يكى به حضرت امام جعفر صادق - عليه السلام - و نامه‌اى ديگر به يكى از فرزندان امام زين العابدين كه ملقّب بود به « اشرف » ، و مكتوب ثالث به عبد اللّه بن حسن مثنّى .

راقم حروف گويد كه ابو سلمهء خلّال عارف به مرتبهء امام جعفر صادق - عليه السلام - نبود ، كه اگر عارف مىبود ، نامه به ديگرى نمىفرستاد .

القصّه ، آن سه مكتوب را به مردى كه از موالى ايشان و از ساكنان كوفه بود داده فرستاد . پس قاصد به مدينه آمده ، شبى بود كه با آن حضرت ملاقات نمود . گفت من قاصد ابو سلمهء خلّالم و كتابتى به شما آورده‌ام . آن حضرت فرمود كه مرا و ابو سلمهء خلّال را به هم چه نسبت ؟ او شيعه و پيرو است غير ما را . قاصد گفت : نامه را بخوانيد ؛ آنچه رأى شما تقاضا كند در جواب بنويسيد . عبارت صاحب كتاب « [ كفاية ] البرايا » است كه : « قال الصّادق - عليه السلام - لخادمه : قرّب منّى السّراج فقرّ به منه فوضع عليه كتاب أبى سلمة فأحرقه فقال أ لا تجيبه ؟ قال قد رأيت الجواب » . يعنى :

« پس گفت حضرت امام جعفر صادق - عليه السلام - به خادم خود كه چراغ را به من نزديك گردان . خادم چراغ را به نزد آن حضرت برد . پس آن جناب گذاشت كتابت ابو سلمهء خلّال را بر چراغ و بسوخت آن مكتوب را . بعد از آن قاصد گفت : آيا جواب نمىدهى او را ؟ آن حضرت فرمود كه بتحقيق كه ديدى جواب را » .

پس قاصد از مجلس امام - عليه السلام - بيرون آمده به نزد عبد اللّه ابن حسن مثنّى رفت . پس عبد اللّه بن حسن قبول كرد كتابت او را ، و سوار شده نزد امام جعفر - عليه السلام - رفت . ملخّص مقال آنكه ، به آن حضرت