أنيس المؤمنين ( فارسي ) — الصفحة ١٤٢

فصل در ذكر واقعات زمان آن قدوهء اصحاب نجات عليه الصّلوات و التّحيّات

مدح مخالفين است ، كه آن اخلال در مذهب و دين است ؛ مگر آنكه بر سبيل انكار و ردّ يا تنبيه عوام باشد . چنان كه احاديثى كه وضع نموده‌اند نواصب در فضيلت شيوخ خود كه علماى اماميّه - رحمهم اللّه - نقل آن مىكنند به طريق انكار ، و با دلايل واضحه ردّ آن مىنمايند ، و عوام را آگاه مىسازند كه آن از مفتريات و موضوعات مخالفين است ؛ و هرآينه اجتناب از شنيدن قصص كاذبه از اخلاق مؤمنين است ، زيرا كه حضرت عزّت - تعالى شأنه و تعظّم برهانه - در صفت ايشان مىفرمايد كه : « وَ الَّذِين هُم عَن اللَّغْوِ مُعْرِضُون » « 10 »

و جاى ديگر در صفت بندگان برگزيدهء خود مىفرمايد كه : « وَ الَّذِين لا يَشْهَدُون الزُّورَ وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً » « 11 »

و اين آيه دال است بر آنكه « عباد الرّحمن » ، يعنى بندگان برگزيدهء پروردگار عالميان ، كسانىاند كه حاضر نشوند در مجالس و محافل اهل كذب و ساير فسوق ، از آن جهت كه حاضر شدن در مشاهد باطله شريك شدن است در خطا و عصيان اهل آن مشاهد ؛ به سبب آنكه حضور در آن مجالس دليل رضاست بر آن معاصى .

نوّاب خاتمة المجتهدين در « مطاعن المجرميّة » بعد از ايراد آيهء كريمهء « وَ مِن النَّاس مَن يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيث لِيُضِل عَن سَبِيل اللَّه بِغَيْرِ عِلْم وَ يَتَّخِذَها هُزُواً أُولئِك لَهُم عَذاب مُهِين » « 12 »

آورده است كه : « سئل الصّادق عن القصّاص ، أ يحل الاستماع لهم ؟ فقال لا . و قال : من أصغى الى ناطق فقد عبده ، فان كان النّاطق عن اللّه ، فقد عبد اللّه ، و ان كان النّاطق عن ابليس ، فقد عبد ابليس . » يعنى : « پرسيدند از حضرت امام جعفر صادق - عليه السلام - از حال قصّه‌خوانان ، كه آيا حلال است گوش داشتن به ايشان ؟ آن حضرت فرمود كه حلال نيست . و فرمود كه هر كس كه گوش بدارد به ناطقى ، پس به تحقيق كه او را پرستيده . » بدان كه مراد ناطقى است كه قصّه‌هاى دروغ خواند ، و لب به سخنان باطل جنباند ؛ چنان كه در آخر اين حديث مستفاد

( 10 ) آيهء 3 سورهء مباركهء مؤمنون .

( 11 ) آيهء 72 سورهء مباركهء فرقان .

( 12 ) آيهء 6 سورهء مباركهء لقمان .