مرزهاى اعجاز ( فارسى ) — الصفحة ٥٢
قرآن معجزهء جاودانى است
از آنجا كه نبوت پيامبران گذشته محدود به زمان معينى بوده از اين نظر حكمت الهى ايجاب مىكرد كه گواه‌هاى آنان نيز محدود به همان زمان باشد .
و چنين گواه‌هايى براى اثبات نبوت در زمان‌هاى محدود كافى است . گروهى كه معجزات پيامبران را با ديدگان خود مشاهده كرده بودند ، آنها را براى افراد ديگر به صورت « تواتر » نقل مىكردند و حجت خدا را بر آنها تمام مىساختند .
امّا شريعت و آيين جاودانى ، بايد معجزه‌اى جاويدان و فناناپذير داشته باشد تا در تمام ادوار بر صدق و راستگويى آورنده آن گواهى دهد ، زيرا معجزه‌اى كه از نظر زمان و مكان محدود گرديده و عمر آن كوتاه باشد ، براى نسل‌هاى بعدى قابل درك نيست . چه بسا با
پيشرفت او ، وضع ايمان آورندگان به وى ، ايمان او به گفته‌هاى خود ، استقامت و بردبارى وى در نشر آيين خود ، مبارزه او با خرافات و افسانه‌ها ، و . . . همهء اينها در صورت اجتماع مىتوانند عالىترين سند براى صدق گفتار او باشند . نخستين كسى كه از اين راه به صدق نبوت پيامبر اسلام صلى اللّه عليه و آله و سلم پى برد قيصر روم بود . هنگامى كه نامه پيامبر صلى اللّه عليه و آله و سلم به وى رسيد وى از جمعى كه همگى از بازرگانان مكه بودند خصوصيات زندگى و نحوهء تبليغ او ، و اوضاع گروندگان به وى را استفسار نمود ، و در آن مجلس صريحا اعتراف كرد كه اگر پاسخ‌هايى را كه شنيده است صحيح باشد قطعا نويسنده نامه ، پيغمبر خاتم و موعود تورات و انجيل است و ما شرح جريان را در كتاب « فروغ ابديت » نگاشته‌ايم . براى اطلاع بيشتر به تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 277 مراجعه شود . مترجم .