مرزهاى اعجاز ( فارسى ) — الصفحة ٢١
قرآن و خصيصهء نهايت‌ناپذيرى آن
مىفرمايد :
« ظاهره أنيق و باطنه عميق . . . لا تحصى عجائبه و لا تبلى غرائبه » . « 1 »
« قرآن ظاهرى زيبا ، و باطني عميق دارد ، شگفتىهاى آن پايان‌ناپذير است و تازه‌هاى آن كهنه نمىشود » .
تربيت يافتهء ممتاز اين مكتب الهى امير مؤمنان على عليه السّلام در يكى از خطبه‌هاى خود ، از قرآن چنين ياد كرده است :
« سراجا لا تخبو توقّده ، و بحرا لا يدرك قعره » . « 2 »
قرآن مشعل فروزانى است كه فروغ و تابش آن ، به خاموشى نمىگرايد ، و درياى عميقى است كه فكر بشر به ژرفاى آن نمىرسد » .
اين حقيقت براى بشر امروز كه با ديد وسيع و معلومات سرشار و جهان‌بينى عظيمى به قرآن مىنگرد ، بطور وضوح تجلى كرده ، و روز به روز ايمان و عقيدهء او به نهايت‌ناپذيرى قرآن افزون‌تر مىشود .
مفسران عاليقدر كه با امكانات و تجهيزات علمى كافى ، قرآن را مطالعه كرده و بررسى مىنمايند ؛ هر روز ، حقايق تازه‌تر و شگفت‌انگيزترى از آن استخراج مىنمايند .
و شايد يكى از علل اين خصيصهء ( نهايت‌ناپذيرى ) علاوه بر
( 1 ) . اصول كافى ، ج 72 ص 599 ، باب فضل قرآن ، حديث 2 ؛ ( 2 ) . شرح نهج البلاغه عبده ، خطبهء 193 .