جنة العاصمة ( فارسي ) — الصفحة ٧٤
بيان پاره‌اى از اشعار خديجه
و او در حسن و جمال و فضل و كمال و بسط يد و انفاق مال و عفّت و نيكى خصال در عصر خود در ميان اقران و امثال شبيه و نظيرى نداشته ، و مهارت تامّه‌اى در علم عروض و ادبيات و شعر داشته ، نگارنده اندكى از بسيار از اشعار آبدار او را در اين مختصر مىنگارم ، و از خود بيادگار مىگذارم .
بيان پاره‌اى از اشعار خديجه
بيان پاره‌اى از اشعار خديجه
از جملهء اين اشعار است كه پس از توصيفات پسر عمويش ورقة بن نوفل بن اسد از حضرت خاتم الأنبياء صلّى اللّه عليه و آله براى خديجه با نهايت وجد و شوق و شعف سروده ، به نحوى كه از شوق وصال آن حضرت نزديك بود جان از جسدش بيرون رود ، در آن حال بدون صبر و قرار درّ شاهوار اشك بىاختيار از ديدهء گهربار به رخسار خود مىباريد ، و آه سرد از دل پر درد بركشيده ، و مترنّم به اين اشعار آبدار گرديد ، و آتش محبّت و اشتياق وصال آن حضرت را از كانون دل مشتعل ساخت .
كم أستر الوجد و الأجفان تهتكه * و أطلق الشوق و الأعضاء تمسكه
جفاني القلب لمّا أن تملّكه * غيري فوا أسفا لو كنت أملكه
ما ضرّ من لم يدع منّي سوى رمقي * لو كان يسمح بالباقي ليتركه
يعنى : تا چند وجد و شادىاى كه در دل دارم بپوشم ، و حال آنكه پلك‌هاى چشم آن را پاره مىكند . و تا كى شوق وصال را رها كنم و حال آنكه اعضاى من آن را نگاه مىدارد .
دل من با من جفا كرد براى اينكه غير من آن را مالك شده ، و جاى تأسّف است اگر من مالك شوم او را .
ضرر نكرد كسى كه جز رمقى براى من باقى نگذارد ، اگر سهل مىگرفت به باقىمانده هر آينه ترك مىكرد آن را .
در بحار الأنوار پس از ذكر اين اشعار عبارتى فرموده كه ترجمهء آن به فارسى