جنة العاصمة ( فارسي ) — الصفحة ٥٢٧
شرح لغات
النازلة الكبرى : به معنى سخت بزرگ‌تر .
و البائقة : به معنى داهيه است يعنى امر سخت بزرگ .
أفنية : جمع فناء است به معنى فضاء وسيع جلو خانه .
و الممسي و المصبح : هر دو مصدرند در جاى امساء و اصباح استعمال مىشوند .
و الهتاف : به معناى صيحه است .
الصّراخ : فرياد زدن سخت است و آن به ضم صاد است .
التلاوة : به كسر تاء به معنى خواندن است .
الألحان : جمع لحن به معناى فهم است ، و محتمل است به معنى لحن ، مراد سرود و طرب باشد . و صاحب كشف بجاى جمله‌هاى بالا چنين روايت كرده :
« فتلك نازلة أعلن بها كتاب اللّه في قبلتكم ، ممساكم و مصبحكم ، هتافا هتافا ، و لقبله ما حل بأنبياء اللّه و رسله » .
حكم فصل : يعنى فرمان و داورى قطعى كه در آن ترديدى نباشد . و گاهى هم به معناى جداكننده ميان حق و باطل استعمال مىشود .
و قضاء حتم : يعنى آن حكمى يا چيزى كه در آن تغيير راه نيابد .
خلت : يعنى مضت .
و الانقلاب على العقب : پس پس برگشتن كه از آن ارتداد اراده شده است بعد از ايمان آوردن .
علّامه مجلسى رحمه اللّه فرموده كه : بعضى از اماثل گفته‌اند كه : بايد دانست شبهه‌اى كه براى مخاطبين بعد از موت پيغمبر عارض شد يا از جهت حتم نبودن عمل و اوامر پيغمبر بوده و نگاه داشتن حرمت او در حق اهل بيتش بعلّت اينكه عقل‌هاى ضعيفه طبعا چنان است كه رعايت حال حاضرين را بيشتر از غائبين مىكنند ، و به غائب شدن پيغمبر از چشم‌هايشان ، كلام آن حضرت از