جنة العاصمة ( فارسي ) — الصفحة ٤٦٢
شرح لغات خطبهء شريفه
البهيمة السائمة : اشخاص نفهم و بىتميزى كه مانند حيوانات چراكننده‌اند و حق را از باطل تميز نمىدهند .
ماضية : يعنى برّنده و قطع‌كننده .
واعية : حفظكننده و جمع‌كننده .
الأوقة : به معناى جماعت و گروه .
الانتقاع : بلند كردن صدا .
الملحدة : عدول‌كنندگان و ميل‌كنندگان از حق و جدل‌كنندگان و اهل مراء .
اضرب القوم : كسانى كه بر آنها صيحه زده شود و يا هلاك شوند و يا بترسند .
الجذل : انتصاب و ثبات .
دحضا دحضا : زايل شدن و باطل شدنى .
شوهة : زشت شدن رو و خلقت هر دو يا يكى از اين دو .
بوهة : به معنى لعن .
الجديعة : كسى است كه نفس خود را به مشقّت بزرگى بيندازد تا به آرزوى خود برسد .
نهر : زجر .
مسعد : اعانت‌كننده .
منجد : مقاتل و ياور .
فتبّا تبّا : به معنى هلاك شدن و زيان كردن .
سحقا سحقا : يعنى دور شدن از حق يعنى خدا او را دور بگرداند .
فلا يثور : يعنى به هيجان در نمىآورد .
عن وقره : يعنى از ثبات و سكون خود .
الوكر : جايگاه مرغ ، كنايه از مكان است .