تذكرة الخواص ( شرح حال و فضائل خاندان نبوت ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٣

شرح حال على بن حسين بن على بن ابى طالب عليهم السلام

دوست بداريد به خدا سوگند كه دوستى شما همواره با ما بود تا اين كه عيبى بر ما شد ( و به روايتى ) تا اين كه ما را مورد كينه مردم قرار داديد ! » .

( 1 ) ابن سعد مىگويد : به مستراح رفت ديد پشّه‌هاى كوچك روى لباس او مىنشينند و خواست كه جامهء مخصوصى براى رفتن مستراح به تن كند ولى بعد با خود گفت چگونه من كارى بكنم كه رسول خدا ( ص ) و مردمان پس از او نكرده‌اند ، از اين رو آن كار را نكرد .

مىگويد : دو بار اموالش را در راه خدا تقسيم كرد . و نيز مىگويد : مردى پرسيد : چگونه به سر برديد ؟ فرمود : « ما در ميان مردم ، بمانند بنى اسرائيل در بين فرعونيان به سر برديم در حالى كه فرزندانمان را سر بريدند و بزرگ و سرور ما ( على ) را بر منابر لعن كردند و دشنام مىگويند و ما را از حقمان بازمىدارند » .

( 2 ) و نيز ابن سعد مىگويد : هشام بن اسماعيل مخزومى فرماندار مدينه ، على بن حسين ( ع ) را اذيّت مىكرد و روى منبر به على ( ع ) ناسزا مىگفت و به آن حضرت جسارت مىكرد همين كه وليد بن عبد الملك به خلافت رسيد او را بر كنار كرد و دستور داد او را نگاه دارند تا مردم اگر شكايتى از او دارند بازگو كنند ، هشام گفت : به خدا سوگند كه من جز از على بن حسين ( ع ) از كسى نمىترسم زيرا كه او مرد صالحى است وليد حرف او را مىپذيرد ، پس على بن حسين ( ع ) به ياران و دوستانش سفارش كرد : مبادا متعرّض هشام بشويد سپس براى انجام كارى از كنار هشام گذر كرد و متعرّض او نشد در حالى كه هشام در حضور مردم ايستاده بود او را صدا زد و گفت : خدا بهتر مىداند كه رسالتش را در كجا قرار دهد ! ( 3 ) احمد در مسند به نقل از مكى بن ابراهيم و او از عبد اللّه يعنى ابن سعيد پسر هند و او از اسماعيل بن ابى الحكيم مولاى آل زبير از قول سعيد بن مرجانه نقل كرده مىگويد از ابو هريره شنيدم كه مىگفت : رسول خدا ( ص ) فرمود : « هر كه بردهء مؤمنى را آزاد كند ، خداوند به خاطر هر عضوى از او عضوى از وى را از آتش جهنم آزاد كند حتى دست را به خاطر دست و پا را براى پا و آلت تناسلى را در برابر آلت » ، على بن حسين ( ع ) وقتى كه حديث را شنيد به سعيد بن مرجانه گفت : « تو خود اين را از ابو هريره شنيدى ؟ » گفت : آرى ، پس على بن حسين ( ع ) غلام خود ، مطرف را كه غير از او غلامى نداشت صدا زد و فرمود :

« تو در راه خدا آزادى » اين حديث را صحيح بخارى و صحيح مسلم نقل كرده‌اند .