بحار الأنوار ( زندگانى حضرت مهدى موعود عج ) ( فارسي ) — الصفحة ٠.٩٠٣

باب بيست و هفتم فضيلت انتظار فرج و مدح شيعيان در زمان غيبت و آنچه كه شايسته است در آن زمان انجام داده شود

روايت نموده كه پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله روزى در مجمعى از اصحاب دو بار فرمود :

اللّهم لقّنى اخوانى

: خداوندا ! برادران مرا به من بنمايان . اصحاب عرضكردند :

يا رسول اللَّه ! مگر ما برادران شما نيستيم ؟

قال لا انّكم أصحابى و إخوانى قوم في آخر الزّمان آمنوا بى و لم يرونى

. فرمود : نه ! شما اصحاب « 1 » من ميباشيد ، برادران من مردمى در آخر الزمان هستند كه به من ايمان مىآورند ، با اينكه مرا نديده‌اند . خداوند آنها را با نام و نام پدرانشان ، پيش از آنكه از صلب پدران و رحم مادرانشان بيرون بيايند ، به من شناسانده است .

ثابت ماندن يكى از آنها بر دين خود ، از صاف كردن درخت خاردار ( قتاد ) با دست در شب ظلمانى ، دشوارتر است . و يا مانند كسى است كه پاره‌اى از آتش چوب درخت « غضا » « 2 » را در دست نگاهدارد . آنها چراغهاى شب تار ميباشند ، پروردگار آنان را از هر فتنهء تيره و تارى نجات ميدهد .

صدوق در كمال الدين از داود بن كثير و او از حضرت صادق عليه السّلام نقل مىكند كه : در تفسير اين آيهء شريفه هُدىً لِلْمُتَّقِينَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ فرمود : آنها

( 1 ) اصحاب به كسانى ميگويند كه پيغمبر را ديده و از محضرش استفاده كرده‌اند . ( 2 ) غضا - درختى است كه چوب آن از سخت‌ترين چوبهاست و آتش آن مدت زمانى ميماند و خاموش نميشود ( المنجد )