بحار الأنوار ( زندگانى حضرت مهدى موعود عج ) ( فارسي ) — الصفحة ٠.٧٤٢

مأمور سواد عراق

طبرى نيز اين حديث از محمد بن سهل جلودى از احمد بن محمد بن جعفر طائى از محمد بن حسن بن يحيى حارثى از على بن ابراهيم بن مهزيار ، بر وجهى مبسوطتر از آنچه شيخ نقل كرده ؛ آمده است و مضمون هر دو تقريبا يكى است .

مؤلف : دور نيست كه جمع شدن خورشيد و ماه و ستارگان كنايه از پيغمبر ( ص ) و امير المؤمنين و ائمه صلوات اللَّه عليهم اجمعين باشد ، و هم محتمل است كه مقصود نزديكى قيام امام زمان عليه السّلام با روز رستاخيز باشد كه اوضاع كواكب چنين خواهد شد و هم ممكن است كه معنى آن ظاهر عبارت باشد .

مأمور سواد عراق

مأمور سواد عراق

نيز شيخ در كتاب « غيبت » از جمعى از علماء از جعفر بن محمد بن قولويه و غيره از محمد بن يعقوب كلينى از على بن قيس و او از يكى از مأمورين سواد نقل كرده كه آن مأمور گفت : چندى قبل نسيم خادم امام حسن عسكرى عليه السّلام را در سامره ديدم كه مشغول شكستن در خانه حضرت است . در آن موقع جوانى كه تبرى در دست داشت از خانه بيرون آمد و از وى پرسيد در خانه من چه ميكنى ؟ .

نسيم گفت : جعفر ( كذّاب ) ميگويد : پدرت وفات يافت و فرزندى ندارد .

اگر خانهء تو است من بيرون ميروم ، اين را گفت و از خانه بيرون رفت . على بن قيس گفت : يكى از خدام خانهء امام پيش ما آمد و من اينخبر را از وى پرسيدم گفت : چه كسى اين را به تو خبر داد ؟ گفتم : يكى از مأمورين سواد « 1 » نقل كرد . خادم گفت : چيزى بر مردم پوشيده نميماند ! .

( 1 ) سواد عراق - يا سواد كوفه حافظ ابو بكر احمد بن على خطيب بغدادى متوفى بسال 463 در جلد اول تاريخ بغداد صفحه 11 مينويسد : عمر بن الخطاب ( در زمان خلافتش ) عثمان بن حنيف را مأمور كرد تا « سواد » را مساحت كند . عثمان بن حنيف هم آن را در 36 مليون جريب مساحت كرد . و ميگويد : « طول سواد » از انتهاى موصل تا ساحل شط عبادان ( آبادان ) و عرض آن از مقطع جبل يعنى سرزمين « حلوان » تا انتهاى « قادسيه » متصل به « عذيب » خاك عرب بوده است . و از هشام بن محمد سائب نقل مىكند كه به اين جهت آن را « سواد » گفتند كه : وقتى عربها به آنجا آمدند ، آن را از كشت و زرع و نخيلات و علف و درخت پوشيده و سياه ديدند ، و از اين رو « سواد » يعنى سرزمين سياه ناميدند . زيرا عرب سبزه را سياه و سياهى را سبزه مينامد ؛ و يكى را بجاى ديگرى استعمال مىكند . چنان كه خداوند در قرآن اشجار سرسبز بهشت را « دهمه » يعنى سياهى ناميده و فرموده است « مدهامتان » .