بحار الأنوار ( زندگانى حضرت مهدى موعود عج ) ( فارسي ) — الصفحة ٠.٥٦٩

عبد الملك بن مروان و مردان عدوانى

نيز از اوست :

اذا ما الدّهر جرّ على اناس * شراشره اناخ بآخرينا

فقل للشّامتين بنا افيقوا * سيلقى الشّامتون كما لقينا

يعنى : وقتى زمانه سنگينيهاى خود را بر مردمى وارد ساخت ، تا آخر آنها را هلاك نمود ، به آنها كه از ما بدگوئى ميكنند بگو : به هوش باشيد كه عنقريب بدگويان هم آنچه بما رسيده است خواهند ديد ! و هم از اوست :

ذهب الّذين اذا رأونى مقبلا * هشّوا الىّ و رحّبوا بالمقبل

و هم الّذين اذا حملت حمالة * فلقيتهم فكأنّني لم أحمل

يعنى : رفتند آنها كه چون مرا ميديدند نزد آنها ميروم ، مسرور ميشدند و جلو مىآمدند و به من مرحبا ميگفتند . آنها كسانى بودند كه هر گاه ناراحتى داشتم و آنها را ملاقات مينمودم ، طورى خوشحال ميگشتم كه گوئى ناراحتى ندارم .

اين اشعار نيز از وى مشهور است :

لى ابن عمّ على ما كان من خلق * مختلفان فأقليه و يقلينى

أزرى بنا انّنا شالت نعامتنا * فخالنى دونه و خلته دونى

لاه ابن عمّك لا أفضلت في نسب * عنّى و لا أنت ديّانى فتخزونى

انّى لعمرك من يأبى بذى خلق * عن الصديق و لا خيرى بمجنون

و لا لسانى على الأدنى بمنطلق * بالفاحشات و لا أغضى على الهون

ما ذا علىّ و ان كنتم ذوى رحمى * ان لا احبكم ان لم تحبّونى

يا عمرو ان لا تدع شتمى و منقصتى * أضربك بحيث تقول الهامة اسقونى

و أنتم معشر زيد على مائة * فأجمعوا أمركم طهرا فكيدونى

و لا يخرج القسر منّى غير مأبية * و لا ألين لمن لا ينبغى لينى

يعنى : من پسر عمى دارم كه بواسطه اخلاق بدش ، با هم مخالف هستيم . من او را بد ميدانم و او نيز مرا دشمن ميدارد . مرا بمصيبتى مبتلا كرد كه ناچار از هم جدا