بحار الأنوار ( زندگانى حضرت مهدى موعود عج ) ( فارسي ) — الصفحة ٠.٥٦٣

زهير بن جناب

سوار گشته مسافرت نمودم كه كوهان نداشت . و خطبه‌اى با حزم و اراده خواندم كه از عجز و اغلاق پيراسته بود . مرگ براى جوانى كه هنوز از توانائى بهره‌مند مىباشد بهتر از ديدن پيرمردى بزرگ است كه در شامگاه عمر بمردم تكيه نموده است .

و هم اين دو بيت از اوست :

ليت شعرى و الدّهر ذو حدثان * اىّ حين منيّتى تلقانى

أسبات على الفراش خفات * ام بكفّى مفجّع حرّان

يعنى : اى كاش در اين روزگار پر حادثه ميدانستم كه چه هنگام مرگ بسراغ من مىآيد . آيا در وقت شب بسراغ من مىآيد كه در بستر خواب آسوده خفته باشم ، يا در دستهاى من غمگين دلى است كه با ناراحتى بخواهد از من انتقام بگيرد ؟ .

سپس سيّد مرتضى ميگويد : زهير در موقعى كه دويست سال از عمرش گذشته بود گفت :

لقد عمّرت حتّى ما ابالى * أحتفى في صباحى او مسائى

و حقّ لمن اتت مأتان عاما * عليه ان يملّ من الثّواء

يعنى : چندان عمر كردم كه نميترسم در صبح يا شام جان بدهم . سزاوار است كسى كه دويست سال دارد كه از زندگى خسته و ملول گردد .

و هم اين دو شعر را از زهير بن جناب روايت ميكنند :

اذا ما شئت ان تسلى خليلا * فأكثر دونه عدد اللّيالي

فما سلّى حبيبك مثل نائى * و لا بلّى جديدك كابتذالى

يعنى : چون خواستى دوستى را تسليت دهى ، در شبها زياد نزد وى آمد و شد كن . دور بودن تو براى دوستت تسليت نخواهد بود ، و روى تو را چيزى مانند ابتذال فاسد نميگرداند .