بحار الأنوار ( زندگانى حضرت مهدى موعود عج ) ( فارسي ) — الصفحة ٠.٤١١

باب هفدهم گفتار شيخ الطائفه راجع باثبات غيبت وجود اقدس امام زمان عجّل اللَّه فرجه

گفتگوى بيشتر نيستيم مضافا به اين كه ميدانيم نقطه حقى در ميان امت اسلام هست ، و جايز نيست كه از ميان آنها خارج باشد .

طريق دوم اينكه : ميگوئيم گفتگو در بارهء غيبت فرزند امام حسن عسكرى عليه السّلام متفرع بر ثبوت امامت آن حضرت است . پس اگر مخالف ما تسليم عقيدهء ما شود و با قبول امامت حضرت ، از علت غيبتش پرسش نمايد بايد پاسخ آن را از خود او خواست و اگر امامت آن حضرت را نميپذيرد ، پرسش وى از علت غيبت بىمورد خواهد بود .

هر گاه در بارهء ثبوت امامت آن سرور با ما گفتگو كنند ، خواهيم گفت كه :

در جاى خود با دليلهاى قانع‌كننده ثابت شده كه : واجب است در همهء احوال و اعصار ، امام در ميان مردمى كه معصوم نميباشند و مكلف به تكاليف شرعى هستند وجود داشته باشد ، و هم ثابت شده كه يكى از شرائط امام قطعى بودن عصمت اوست و گفتيم كه حق از ميان امت اسلام بيرون نميرود .

بعد از ذكر اين مقدمات ، ميگوئيم : مسلمانان در اعتقاد بوجود امام به چند گروه تقسيم ميشوند :

گروهى عقيده دارند كه امامى در ميان مردم وجود ندارد . ولى به نظر ما دليلى كه لزوم وجود امام را در هر حال و زمانى ثابت مينمود ، اين عقيده را فاسد ميگرداند .

دستهء ديگر كسانى را امام ميدانند كه عصمت آنها قطعى نيست . اين عقيده نيز با اعتقاد ما كه گفتيم بايد قطع بعصمت امام داشته باشيم ، باطل مىشود . مضافا باينكه كردار ظاهرى و احوال امام آنها نيز با مقام عصمت منافات دارد . پس گفتگو در بارهء موضوعى كه ما بالبداهه علم بخلاف آن داريم ، بىمورد است .

دستهء ديگر كيسانيه هستند كه معتقد بامامت محمد بن الحنفيه « 1 » ميباشند .

ناووسيه نيز عقيده دارند كه امام جعفر صادق ( ع ) رحلت نكرده و ( امام آخر الزمان اوست ) فرقهء واقفيه هم بعد از حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام كسى را امام نميدانند و ميگويند : آن حضرت نمرده است .

( 1 ) پسر حضرت امير المؤمنين على عليه السّلام .