بحار الأنوار ( زندگانى حضرت مهدى موعود عج ) ( فارسي ) — الصفحة ٠.١٢٨٠

مهر رخشنده

رخسارهء زرد گواه دل است * كاتش گل سرخ بجانم كرد

سوداى تو در بازار جهان * آسوده ز سود و زيانم كرد

شورى بسرم شيرين دهنى * افكند ، و شكر بدهانم كرد

من « مفتقر » پيرم از غم * عشق تو دوباره جوانم كرد

هرجا كه بسوى تو مىبينم * يك جا همه روى تو مىبينم

درياى محيط دو گيتى را * يك قطره ز جوى تو مىبينم

طغراى صحيفهء هستى را * در طره موى تو مىبينم

اركان اريكهء حشمت را * در كعبهء كوى تو مىبينم

از صبح ازل تا شام ابد * يك نغمه ز هواى تو مىبينم

نبود عجب ار خم گردون را * سرشار سبوى تو مىبينم

من « مفتقر » سودا زده را * شوريدهء بوى تو مىبينم

به خدا كه ز غير تو بيزارم * وز خويش هميشه در آزارم

آوارهء كوه و بيابانم * سرگشته كوچه و بازارم

چون مرغ شب آويزم همه شب * روزانه چه بلبل گلزارم

در خرمن نه فلك آتش زد * يك شعله ز آه دل زارم

رنجورم و باز مرنجانم * بيزارم و باز نيازارم

آن خاطر نازك را ترسم * كز زارى خويش بيازارم

من « مفتقر » سودا زده‌ام * اينست متاعم و ابزارم

تا بىخبرى ز ترانهء دل * هرگز نرسى بنشانهء دل

روزانهء نيك نمىبينى * بىناله و آه شبانهء دل