بحار الأنوار ( زندگانى حضرت مهدى موعود عج ) ( فارسي ) — الصفحة ٠.١٢٧٩

مهر رخشنده

با لالهء روى تو مرم شمع * ما محروميم و روا نبود

در حلقهء زلف تو دست زدن * جز قسمت باد صبا نبود

مهجورم و « مفتقرم » ليكن * در كار تو چون و چرا نبود

چشمى كه ز عشق نمىدارد * از لؤلؤتر چه كمى دارد

هر كس كه غم تو به سينه گرفت * ديگر بجهان چه غمى دارد

آن دل كه زياد تو يافت صفا * خوش باد كه جام جمى دارد

بالعل تو هر كه بود همدم * هر لحظه مسيح دمى دارد

هر كس كه فداى وجود تو شد * در ملك عدم قدمى دارد

آن كس كه ز جام تو كامى ديد * ناكامى خويش همى دارد

خود بين ز طهارت محرومست * در كعبهء دل صنمى دارد

اين طرفه حديث از « مفتقر » است * كز لوح قدم رقمى دارد

اى داغ تو لالهء باغ دلم * وى سوز تو نور چراغ دلم

اى تراز لطف تو گلشن جان * وى تازه ز قهر تو داغ دلم

سرگشته كوى تو شد دل من * هرگز نروى بسراغ دلم

اميد كه هيچ مباد تهى * از بادهء شوق اياغ دلم

حقا كه فراق تن و جانم * خوشتر باشد ز فراغ دلم

اين نامهء شوق از « مفتقر » است * يعنى كه رسول بلاغ دلم

رسواى زمانه زبانم كرد * فاش اين همه راز نهانم كرد

با اين همه نتوانم گفت * عشق تو چنين و چنانم كرد

گيرم كه زبان بندم از عشق * با اشك روان چه توانم كرد

آهم چه زبانه كشد بكند * بالاتر از آنچه زبانم كرد