بحار الأنوار ( زندگانى حضرت مهدى موعود عج ) ( فارسي ) — الصفحة ٠.١٢٧٥

آرام دل ما

شاهنشه والاتبار

شاهنشه والاتبار

آمد بهار و بىگل رويت بهار نيست * باد صبا مباد چو پيغام يار نيست

بىروى گلعذار مخوانم به لاله‌زار * بىگل نواى بلبل و شور هزار نيست

بىسرو قد يار چه حاجت به جويبار ؟ * ما را سرشك ديده كم از جويبار نيست

بىچين زلف دوست نه هر حلقه‌اى نكوست * تارى ز طرّه‌اش به ختا و تتار نيست

بزمى كه نيست شاهد من شمع انجمن * گر گلشن بهشت بود سازگار نيست

گمنام دهر گردد و ويران شود به قهر * شهرى كه شاه عشق در او شهريار نيست

اى سرو معتدل كه به ميزان عدل و داد * سروى باعتدال تو در روزگار نيست

اى نخل طور نور كه در عرصهء ظهور * جز شعلهء رخ تو نمايان زنار نيست

مصباح بزم انس بمشكاة قرب قدس * حقا كه جز تجلى حسن نگار نيست

اى قبلهء عقول كه اهل قبول را * جز كعبهء تو ملتزم و مستجار نيست

امروز در قلمرو توحيد سكه زن * غير از تو اى شهنشه والاتبار نيست

در نشئه تجرد و اقليم كن فكان * جز عنصر لطيف تو فرمانگذار نيست

جز نام دلرباى تو از شرق تا بغرب * زينت فزاى دفتر ليل و نهار نيست

در صفحه صحيفهء هستى به راستى * جز خط و خال حسن تو را اعتبار نيست

و اندر محيط دائرهء علم و معرفت * جز نقطهء بسيط دهانت مدار نيست

اى صبح روشن از افق معرفت درآى * ما را زياده طاقت اين شام تار نيست

ما را ز قلزم فتن آخر الزمان * جز ساحل عنايت و لطفت كنار نيست

آرام دل ما

آرام دل ما

صبح ازل از مشرق حسن تو دميده است * تا شام ابد پردهء خورشيد دريده است

حيف است نگه جانب مه ، با مه رويت * ماه آن رخ زيباست هر آن ديده كه ديده است