اثبات الوصية لعلي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٩٨

[ 50 - عبد الله ]

را شفيع قرار دهيد همچنانكه غير از شما او را شفيع قرار دادند .

در جواب گفتند : رأى شما رأى خوبى است ، آنگاه نزد حضرت عبد المطّلب آمدند و گفتند : يا ابا الحارث عمل تو پيروز باد ، ما ارحام نزديك شما هستيم ، سالهاى قحط كه شخص چاق را لاغر و مردم ناسپاس را فقير ميكنند دچار ما شده‌اند ، خبر بزرگوارى و آبرومندى تو بما رسيده است پس تو نزد آن كسى كه شفاعت تو را قبول مىكند براى ما شفاعت كن .

حضرت عبد المطّلب فرمود : وعدهء ما و شما در كوه عرفات باشد آنگاه آن بزرگوار با فرزندان و فرزندان فرزندان خود بيرون آمدند تا بكوه عرفات رسيدند ، عبد المطّلب عليه السّلام دست بدعا بلند كرد و اين دعا را خواند :

اللهم رب الريح العاصف و البرق الخاطف و الرعد القاصف منشى السحاب و مالك الرقاب و خالق الخلق و منزل الرزق و الحق .

اين قبيلهء مضر است كه بهترين مردم ميباشند ، از سختى حال و كثرت خشكسالى كه پشت آنان را خم و موى آنان را ژوليده و چاق آنان را لاغر و ناسپاس آنان را فقير نموده و چشمان آنان را بگودى فرو برده ( شكايت دارند ) قبيلهء مضر حيوانات شل و چرنده و اطفال شير خوار را بجاى نهادند ( و درب خانهء تو آمده‌اند ) بار خدايا مجراى باد و ابرى را كه باران ميريزد براى آنان باز كن تا زمين آنان بخندد و ضررشان بر طرف گردد .

راوى گويد : حضرت عبد المطّلب و همراهانش هنوز از كوه عرفات