فرهنگ اصطلاحات قرآنى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٨
وجه تسميهء قرآن
( قلم - 51 )
اعتقاد به چشم‌زخم در قرآن كريم و سنت نبوى وارد است و در فرهنگ اسلامى شايع است . براى دفع آن يا آيهء وَ إِنْ يَكادُ مىخوانند يا ما شاء اللّه مىگويند . ( قرآن‌پژوهى ، ص 802 )
واو ابتداء
واو ابتداء
واو حاليه را گويند . ( قاموس قرآن )
واو استينافيه
واو استينافيه
يا واو استيناف ، واوى است كه در آغاز كلام مىآيد و كار ربط يا عطف يا جمع را انجام نمىدهد ( و مىتوان آن را واو آغازگر كلام ناميد ) و در قرآن مجيد تعداد آن از هزار فقره بيشتر است ( مانند وَ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ » - بقره - 115 ) به نظر مىرسد واو استينافيه بيشتر نقش تزئينى و جمال شناختى زبانى دارد . ( بينات - ش 9 - ص 25 )
واو حاليه
واو حاليه
واوى است كه در قرآن آمده و بر جمله اسميه و فعليه داخل مىشود مانند لَمْ يَدْخُلُوها وَ هُمْ يَطْمَعُونَ ، اعراف - 46 ( فرهنگ لغات قرآن - ج 2 ، ص 669 )
واو عاطفه
واو عاطفه
- واو عطف
واو عطف
واو عطف
واوى كه در قرآن آمده و براى جمع ميان دو يا چند چيز مىآيد . فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ ، نساء - 69 ( فرهنگ لغات قرآن - ج 2 - ص 669 ، قاموس قرآن )
واو قسم
واو قسم
واوى كه در قرآن آمده و عوض از باء مىباشد مانند « وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها » ، شمس - 1 .
( فرهنگ لغات قرآن - ج 2 - ص 669 )
واو مستأنفه
واو مستأنفه
- واو استينافيه
وثن ( و ث )
وثن ( و ث )
مفرد ( - ) اوثان
وجوه اعجاز قرآن
وجوه اعجاز قرآن
- اعجاز قرآن
وجوه و نظاير و افراد
وجوه و نظاير و افراد
نامى براى برخى از كلمات قرآن مجيد :
1 . وجوه و نظاير الفاظى هستند كه داراى معانى متعدد در قرآن مىباشند « 1 »
2 . افراد كلماتى هستند كه در يك رشته از معانى بجز از معنى متعارف استعمال گرديده ( اعجاز قرآن ، ص 54 )
وجه ( و )
وجه ( و )
عبارت از قرائتى است كه به انتخاب و گزينش قارى منسوب باشد . ( مقدمه‌اى بر تاريخ قراآت قرآن كريم ، ص 95 )
وجه اللّه ( و ه لّا )
وجه اللّه ( و ه لّا )
وَ ما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ ( بقره - 272 )
ذات خداست ( تفسير نمونه )
وجه تسميهء قرآن
وجه تسميهء قرآن
در اين‌كه قرآن به چه معنى است و وجه تسميهء آن چيست مطالب متعددى اظهار شده است از جمله اين‌كه :
1 . مشتق از « قرأ » است بمعنى قرائت ( به اعتبار آن كه خواندنى است ) .
2 . مشتق از قرائن ( جمع قرينه ) است و شباهت بعضى آيات به يكديگر همچون قرينه بودن آنهاست .
( 1 ) . مثلا « الهدى » بر نوزده وجه مىآيد ( الاتقان ، ج 1 ، ص 448 الى 490 )