فرهنگ اصطلاحات قرآنى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٥
منخنقه ( م خ ن ق )
مناره
مناره
در احاديث منظور از مناره در بعضى موارد قرآن كريم مىباشد ( مكتب اسلام - ش 498 - شهريور 1381 - ص 66 )
منازل قرآن
منازل قرآن
از ابن عباس نقل شده است كه گفته است : الوقوف منازل القرآن . وقفگاه‌ها منزلگاه‌هاى قرآن است ( قرآن‌پژوهى ، ص 137 )
مناسك ( م س )
مناسك ( م س )
فَإِذا قَضَيْتُمْ مَناسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ ( بقره - 200 )
اصطلاحا مراسم و اعمال حج را گويند ( اعمال و عبادات مخصوص حج ) . مجموع آداب و افعالى كه در زمانى خاص و در اماكنى خاص جهت زيارت بيت اللّه صورت مىگيرد .
مناع الخير ( م نّ ع ل خ )
مناع الخير ( م نّ ع ل خ )
مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ مُرِيبٍ ( ق - 25 )
بازدارنده از نيكى . كسى كه از رسيدن يا رساندن خير به ديگران مضايقه دارد . از اخلاق ذميمهء مورد اشارهء قرآن . ( قرآن‌پژوهى ، ص 801 - كشف المطالب ، ص 8 )
منافقين ( م ف )
منافقين ( م ف )
بَشِّرِ الْمُنافِقِينَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً ( نساء - 138 )
دورو . آن‌كه كفر خويش را پنهان دارد و جز آن را آشكار سازد . از مادهء نفق ( سوراخ در زمين ) است چه آن‌كه منافق خويش را در پردهء اسلام پنهان مىدارد ( بسان جانور كه در سوراخ پنهان شود ) اين كلمه حدود 32 بار در قرآن كريم آمده و خداوند اين گروه را به شديدترين لحن مورد نكوهش و توبيخ و تهديد قرار داده است و بيشتر آيات مربوط ، دربارهء منافقان عصر پيغمبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله است . و از فرازهاى تاريخ زندگى آن حضرت فتنهء منافقين عصر او بوده كه از آغاز گرايش مردم مدينه باسلام شروع و تا آخر عمر حضرت ادامه داشت .
( معارف و معاريف )
منافقون
منافقون
نام سوره‌ايست در قرآن مجيد - سورهء منافقون
منتقم ( م ت ق )
منتقم ( م ت ق )
إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنْتَقِمُونَ ( سجده - 22 )
انتقام گيرنده از بدكاران . جزادهنده . خداى تعالى است ( نام‌ها و صفت‌هاى خداى رحيم ، ص 150 )
منجيه
منجيه
- سورهء منجيه
منذر ( م ذ )
منذر ( م ذ )
قُلْ إِنَّما أَنَا مُنْذِرٌ ( ص - 65 )
از اسامى پيامبر است در قرآن مجيد ( كشف المطالب ، ص 17 - ناسخ التواريخ ، حضرت رسول ، ج 4 ، ص 266 )
منخنقه ( م خ ن ق )
منخنقه ( م خ ن ق )
حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزِيرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ وَ الْمُنْخَنِقَةُ ( مائده - 45 )
خفه شده . گوسفندى كه بر اثر گلو افشار كشته شده باشد خواه به علّت طناب شكارچى يا به گير آمدن سر آن ميان دو شاخهء درخت و يا چنان‌كه روش جاهليت بوده حيوان را خفه مىكردند و آن را مىخوردند - كه در قرآن حرام اعلام شده است - ( معارف و معاريف ) .