فرهنگ اصطلاحات قرآنى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٧

قادر

1 . نام سوره‌اى است در قرآن مجيد - سورهء ق

2 . اصطلاحى در تجويد - رموز وقف ( 9 )

3 . از حروف مقطعه و از فواتح السور است كه سورهء پنجاه قرآن مجيد به آن آغاز مىشود و در معنى آن گفته‌اند :

الف - اشاره به بعضى از اسماء اللّه مانند قادر و قيوم است .

ب . نام كوهى است عظيم كه محيط به كرهء زمين است .

ج . براى بيان عظمت قرآن است . قرآن با آن همه عظمت از مادهء ساده‌اى همچون حروف الفبا تشكيل يافته است . ( تفسير نمونه )

پوششى به قطع قرآن . از جامه يا چرم كه قرآن را در آن جاى دهند ( لغت‌نامه )

فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى ( نجم - 9 )

كه به طول دو كمان يا دو ذراع و . . . معنى شده است . در بيان فاصلهء حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله هنگام نزول وحى است با جبرئيل امين وحى .

1 . مراد نهايت نزديكى است ( كه نظريهء مشهور مفسران است ) .

2 . شهود باطنى خاصى نسبت به ذات پاك خداست كه براى پيامبر اكرم در اين صحنه روى داد .

3 . عجز از تفسير ( تفسير نمونه ، ج 22 ، ص 486 الى 490 )

غافِرِ الذَّنْبِ وَ قابِلِ التَّوْبِ ( غافر - 3 )

توبه‌پذير . خداى تعالى است . ( نام‌ها و صفت‌هاى خداى رحيم ، ص 147 )

- هابيل و قابيل

قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ ( انعام - 65 )

توانا بر همه چيز در همه احوال . نيروبخش به ديگران . از اسماى صفات خداى تعالى است ( نام‌ها و صفت‌هاى خداى رحيم ، ص 147 )