ابصار العين في انصار الحسين ( ع ) ( سلحشوران طف ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٤
پيش درآمد : مرورى گذرا بر زندگى حضرت ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام از ولادت تا شهادت
آنجا كه فرمود : « الحسن و الحسين إمامان قاما او قعدا » . « 1 »
« حسن و حسين دست به قيام بزنند يا سكوت كنند ، امام و پيشوايند » .
سكوت امام حسين عليه السّلام از حق خويش در زمان امام مجتبى عليه السّلام نخست به جهت حق امامت امام حسن عليه السّلام بر او و ثانيا به دليل وفاى به عهد و پيمانى كه برادر بزرگوارش حسن عليه السّلام با معاويه بسته بود و يا علل و انگيزه‌هاى ديگرى كه خود حضرت از آنان آگاهى داشت ، صورت پذيرفت .
معاويه در نيمهء رجب سال شصت مرد و پسرش يزيد را به جانشينى خود تعيين كرد . يزيد طى نامهاى به وليد بن عتبه پسر ابو سفيان فرمانرواى معاويه بر مدينه ، از او خواست تا از امام حسين عليه السّلام ، عبد اللّه بن زبير و عبد اللّه بن عمر براى او بيعت بگيرد ، اين دو تن از شهر گريختند و امام حسين عليه السّلام از بيعت خوددارى كرد ، و اين حادثه در اواخر رجب رخ داد .
پس از اين ماجرا ، مروان حكم همواره وليد را براى بيعت گرفتن از امام تحريك مىكرد ، تا اينكه حضرت ناگزير شد در شب يكشنبه 28 ماه رجب به اتفاق فرزندان و برادرزادگان و برادران و كليهء اعضاى خانوادهاش جز محمد بن حنفيّه ، در حالى كه آيهء شريفهء فَخَرَج مِنْها خائِفاً يَتَرَقَّب قال رَب نَجِّنِي مِن الْقَوْم الظَّالِمِين « 2 »
را تلاوت مىكرد ، مدينه را به قصد مكه ترك گويد .
حضرت ، مسير حركت خويش را در راه اصلىاش برگزيد ، خانوادهاش به دو عرضه داشتند : اگر شما نيز مانند ابن زبير تغيير مسير دهى ، دشمن نمىتواند شما را تحت تعقيب قرار دهد . امام عليه السّلام فرمود : « لا و اللّه ! لا افارقه حتّى يقضى اللّه ما هو قاض » .
« نه به خدا سوگند ! از راه اصلى جدا نخواهم شد تا آن گونه كه خدا خواهد ، داورى نمايد » .
امام عليه السّلام روز سوم شعبان در حالى كه آيهء شريفه : وَ لَمَّا تَوَجَّه تِلْقاءَ مَدْيَن قال
( 1 ) . ارشاد : 2 / 30 .
( 2 ) . قصص / 21 .