ابصار العين في انصار الحسين ( ع ) ( سلحشوران طف ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٥٥
حرّ بن يزيد رياحى
بازگشت و در برابر آن حضرت ايستاد « 1 »
.
بنا به روايت ابو مخنف : يزيد بن ابو سفيان ثغرى از تيرهء بنى حارث بن تميم گفت :
به خدا سوگند ! اگر حرّ را زمانى كه از صفوف لشكر خارج شد ديده بودم ، با نيزه دنبال مىكردم .
راوى مىگويد : در همين اثنا كه سپاهيان جولان مىدادند و به جنگ و گريز مىپرداختند ، حرّ با پيش دستى يورش مىبرد و شعر عنتره را زمزمه مىكرد :
ما زلت أرميهم بثغرة نحره * و لبانه حتى تسربل بالدّم
يعنى : همواره گودى زير گلو و سينهاش را با تير نشانه مىروم ، تا بدنش را خون فراگيرد .
اسب حرّ از ناحيهء دو گوش و پيشانى زخمى ، و خونش بر زمين جارى بود ، حصين بن تميم تميمى به يزيد بن سفيان گفت : اين فرد همان حرّ است كه آرزوى كشتن او را داشتى .
گفت : آرى و براى نبرد با او به ميدان شتافت و گفت : اى حرّ ! آيا هماورد مىخواهى ؟
حرّ گفت : آرى ، مىخواهم و در برابر او قرار گرفت .
حصين بن تميم مىگويد : من نظاره‌گر او بودم ، به خدا سوگند ! گويى جان يزيد در دست حرّ بود ، به مجرّد اين كه به جنگ او شتافت ، حرّ وى را مهلت نداد و به هلاكت رساند « 2 »
.
ابو مخنف از أيّوب بن مشرح خيوانى روايت كرده كه مىگفت : حرّ اسبش را به جولان در آورد ، من تيرى به سوى او شليك كردم و شكم اسبش را نشانه رفتم ، ديرى نپاييد ، اسب به خود لرزيد و تعادل خود را از دست داد و بر زمين افتاد ، حرّ از اسب به زمين پريد و چون شيرى شمشيرى به دست ، اين رجز را مىخواند :
ان تعقروا بى فأنا بن الحرّ * أشجع من ذى لبد هزبر
( 1 ) . طبرى ، تاريخ : 3 / 320 ( با اندكى تفاوت ) .
( 2 ) . همان : 3 / 324