ابصار العين في انصار الحسين ( ع ) ( سلحشوران طف ) ( فارسي ) — الصفحة ٢١٢

يزيد بن زياد بن مهاصر ، ابو شعثاء كندى بهدلى

فرمودهء خداى متعال را نشنيدهاى كه فرمود :

وَ جَعَلْناهُم أَئِمَّةً يَدْعُون إِلَى النَّارِ وَ يَوْم الْقِيامَةِ لا يُنْصَرُون ؛ « 1 »

« آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به آتش دوزخ فرا مىخوانند و روز رستاخيز ، يارى نخواهند شد » .

مالك « 2 »

به وى پاسخى ابلهانه داد .

به روايت ابو مخنف : ابو شعثا ، ابتدا سواره به كارزار پرداخت و زمانى كه اسبش را پى كردند ، در برابر ديدگان حسين عليه السّلام بر سر زانو نشست و يكصد تير به سوى دشمن شليك كرد كه پنج تير از آن تعداد به خطا رفت . وى تيراندازى چيره دست و ماهر به شمار مىرفت و هرگاه تيراندازى مىكرد ، مىگفت :

انا ابن بهدله * فرسان العرجلة

« من از قبيلهء بهدلهام كه ميان پيادگان و سواره نظام ، يكه سوارند » .

امام حسين عليه السّلام دربارهء او فرمود : « اللهم سدّد رميته و اجعل ثوابه الجنّة » .

« خدايا ! تيرهاى او را به هدف برسان و پاداش او را بهشت برين مقرر دار » .

زمانى كه تيرهايش تمام شد ، بپاخاست و گفت : جز پنج تير ، ساير تيرهايم به هدف خورد . سپس در حالى كه اين رجز را مىخواند ، با شمشير بر سپاه دشمن حمله برد :

أنا يزيد و أبى مهاصر * كأننى ليث بغيل خادر

يا رب إنّى للحسين ناصر * و لا بن سعد تارك و هاجر « 3 »

يعنى : من يزيدم و پدرم مهاصر است . من از شير جاى گرفته در بيشه ، شجاع‌ترم .

پروردگارا ! من از ياوران حسينم و از ابن سعد ، بريده و او را رها كردهام .

( 1 ) . قصص / 41 .

( 2 ) . تاريخ طبرى : 3 / 309 با اندك تفاوتى در نقل .

( 3 ) . همان : 3 / 330 ( با اندكى تفاوت ) .