ابصار العين في انصار الحسين ( ع ) ( سلحشوران طف ) ( فارسي ) — الصفحة ١٥٤
برير بن خضير همدانى مشرقى
« آنان كه كفر ورزيدهاند تصور نكنند اگر به آن‌ها مهلت مىدهيم ، به سود آنان است ، بلكه آن‌ها را مهلت مىدهيم تا بر گناهانشان افزوده شود و عذاب دردناكى در انتظارشان خواهد بود . چنين نبود كه خداوند مؤمنان را به همان‌گونه كه شما هستيد ، وانهد مگر آن كه ناپاك را از پاك جدا سازد » .
يكى از آن سواران « 1 »
، آيه را شنيد و گفت : به خداى كعبه سوگند ! پاكان ماييم و از شما جدا شدهايم . ضحاك بن قيس مىگويد : او را شناختم و به برير گفتم : اين مرد را مىشناسى ؟
گفت : خير .
گفتم : ابو حريث « 2 »
عبد اللّه بن شهر سبيعى ؛ فردى بذله‌گو و بيهوده سراست ، سعيد بن قيس همدانى در ارتباط با جنايتى كه وى مرتكب شده بود ، او را به زندان افكنده بود . برير او را شناخت و به او گفت : تو كيستى ، خداوند هرگز تو را در جمع پاكان به شمار نياورد ؟ !
مرد به برير گفت : تو كيستى ؟
گفت : من بريرم .
گفت : پناه بر خدا اى برير ! گفتن اين سخن بر من دشوار است ، به خدا سوگند ! تو به هلاكت رسيدهاى .
برير به او گفت : آيا تو با اين گناهان بزرگت نمىخواهى به درگاه خدا توبه كنى ؟ ! به خدا ! پاكان ماييم و پليدان شما .
آن مرد گفت : به خدا سوگند ! من نيز با تو بر اين سخن گواهم .
برير گفت : واى بر تو ! آيا شناخت تو سودى به حالت ندارد ؟ !
مرد گفت : فدايت شوم ! چه كسى يزيد بن عذرهء عنزى را كه اكنون با من است
( 1 ) . در ارشاد : 2 / 95 آمده : مردى از آن سواران كه « عبد اللّه بن سمير » ناميده مىشد ، آيه را شنيد .
( 2 ) . در نسخهء اصلى ، « ابو جرب » است .