ابصار العين في انصار الحسين ( ع ) ( سلحشوران طف ) ( فارسي ) — الصفحة ١٥٠
ابو ثمامه ، عمرو صائدى
شدّت يافت . او به اتفاق نافع بن هلال جملى به سوى حسين عليه السّلام حركت نمود و در بين راه به آن حضرت رسيده و با او همراه شدند « 1 »
.
طبرى مىگويد : وقتى امام حسين عليه السّلام در كربلا فرود آمد ، عمر بن سعد نيز وارد آن سامان شد و كثير بن عبد اللّه شعبى را - كه انسانى خونآشام بود - نزد امام اعزام كرد و به او گفت : به سوى حسين برو و از او بپرس به چه انگيزهاى به اين ديار آمده است ؟
وى در پاسخ عبيد اللّه گفت : اين مطلب را از او مىپرسم و اگر بخواهى او را مىكشم .
عبيد اللّه گفت : نمىخواهم او را بكشى ولى مىخواهم تنها اين موضوع را از او بپرسى . آن مرد به سمت امام عليه السّلام راه افتاد . وقتى ابو ثمامهء صائدى او را مشاهده كرد به امام عرضه داشت : اى ابا عبد اللّه ! خداوند شما را به سلامت بدارد ! بدنهادترين انسان و بىپرواترين و خونآشام‌ترين فرد روى زمين به سمت شما مىآيد .
ابو ثمامه به سوى او رفت و گفت : شمشيرت را زمين بگذار .
گفت : نه به خدا سوگند ! زمين نمىگذارم و چنين كارى از بزرگوارى به دور است ، من پيكى هستم ، اگر سخنانم را شنيديد پيام خود را به شما رساندهام و گرنه بازمىگردم .
ابو ثمامه گفت : من قبضهء شمشيرت را مىگيرم و شما خواستهات را بگو .
گفت : نه به خدا سوگند ! نمىگذارم آن را لمس كنى .
ابو ثمامه به او گفت : پس بگو براى چه بدين جا آمدهاى ؟ و من از ناحيهء تو آن را خدمت امام عرض خواهم كرد و نمىگذارم به آن حضرت نزديك شوى ؛ زيرا تو فاجرى .
راوى مىگويد : آن دو يكديگر را ناسزا گفتند و سپس كثير بازگشت و ماجرا را به
( 1 ) . ارشاد : 2 / 46 ؛ اخبار الطوال : 238 .