قصص الانبياء ( فارسى ) — الصفحة ٤٥٧
قصهء صدويازدهم خلافت عمر رضى اللّه عنه
قصهء صدويازدهم خلافت عمر رضى اللّه عنه
قصهء صدويازدهم خلافت عمر رضى اللّه عنه
چون ابو بكر را وفات رسيد عمّر بخلافت بنشست و عدل و داد در عالم بگسترد تا بدان حد كه فرزند خويش را بكشت در راندن حدّ . و سخت متواضع بود ، تا چنين گويند كه چون شام بگشود او بشام مىرفت پياده ، او را گفتند اسبى برنشين تا خلق ترا به چشم حشمت نگرند ، گفت اين حديث نه از آن جايگاهست كه شما مىگوييد كه اين سياست و حشمت حديث آسمانيست .
و چون در ميان شهر مىشدى پارهء نان در دست مىگرفتى و مىخوردى و مىرفتى ، و مرّقع خرقه پوشيده بودى و بيشتر عجم او گشاد ، و قيصر را او كشت .
چون قيصر را بكشتند كلب الروم لشكر فرستاد بجنگ عمّر و عمّر نيز لشكر فرستاد . و لشكر عمر با ايشان برنمىآمدند . نامه نبشتند و از عمر يارى مىخواستند عمر عمرو معدى را با هزار سوار بفرستاد و نامه نبشت كه دو هزار سوار فرستادم ، ايشان عجب داشتند
] a 722 [
و گفتند هزار سوار ديگر كو ؟ يكى گفت مگر عمر بدين هزار عمرو را خواسته است كه او در مبارزت با هزار سوار برابرست .
عمرو پرسيد كه ايشان بر شما بچه چيز دست مىيابند ؟ گفت بدان كه اسپان ايشان پيل دارند و اسپان ما پيل نديده‌اند . عمرو بفرمود تا از گل پيلان ساختند و اسپان را بريشان مىراندند تا اسپان ايشان گستاخ شدند ، آنگاه ايشان را غلبه كردند .
و گويند عمر او را بسوى ايشان برسولى فرستاد و او اسپى لاغر داشت و جامهء دريده ايشان را ازو عجب آمد . گفتند نگاه كنيد برسول ملك عزيز ، و افسوس مىكردند . چون بدرگاه ملك رسيد از اسپ فرود نيامد . خاصگيان گفتند