قصص الانبياء ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٥

قصهء شصت و چهارم ذهاب ملك سليمان عليه السلام

چون كارها بر وى راست شد و بلقيس حلال او شد ، او مشغول گشت بزنان تا سبب گشت تا چهل روز از مملكت جدا ماند .

بقصّه‌ها آمده است كه سبب راندن مملكت سليمان عليه السلام از خاتم بود .

حق تعالى همه چيزها را مسخر او گردانيده بود بسبب آن نامها بود كه بر وى بود ، و سليمان آن را حرمت داشتى و بزرگ داشتى . هرگاه كه بطهارت‌گاه رفتى آن را از انگشت بيرون كردى و بخادم امين دادى .

روزى آن خادم بوقت طهارت غايب بود . گويند ديوى بر صورت آن خادم بيامد و انگشترى بستد و با انگشت خويش دركرد ، و بيامد و بر تخت بنشست . خلق پنداشت كه وى سليمانست او را مطيع گشتند . چون سليمان از طهارت‌گاه آمد انگشترى طلب كرد ، نيافت ، متحيّر شد ، نزديك آمد ديد ديو را بر تخت نشسته ، و خلق او را مطيع گشته ، نتوانست گفتن كه من سليمانم كه بزدنديش « 1 » .

كارش تنگ شد ، بيرون آمد از شهر ، بكرانهء دريا آمد « 2 » و مزدورى صيّادان گرفت .

هر روز به نيم درم سيم كه بستدى و يك ماهى ، بدين سختى روزگار ميگذاشت و از كار خود تعجب مانده

چون چهل روز برآمد مدت بلاش بسر آمد ، و گفت‌وگوى در ميان خلق درافتاد . ديو از آن بترسيد . آصف گفت از گفتار اين لذت نمىآيد چنان كه پيش ازين مىآمدى ، و سخن

] a 441 [

اين مانندهء سخن سليمان نيست . زنان گفتند اين آمدوشد سليمان نيست بما . و اين سخن درست نيست . اين سخن در ميان بنى اسرايل افتاد . ديو بترسيد ، بگريخت و انگشترى را به دريا انداخت . حق تعالى سبب كرد تا انگشترى ماهى بگرفت و فرو برد . آنگاه بدام درافتاد . قضا را آن ماهى سليمان را دادند . چون سليمان شكم ماهى را بشكافت انگشترى خود

( 1 ) - كه مىزدندش . ( 2 ) - رفت .