المكتفى في الوقف والابتداء ( فارسى ) — الصفحة ٢١

سوره حمد

سوره حمد

سوره حمد

[ 1 ] آيه / كلمه يا عبارت / نوع وقف

استعاذه / الرجيم / تام

1 ( بسمله ) / الرحيم / اتم نسبت به موضع قبل

4 / الدين / تام [ 2 ]

5 / نستعين / تام [ 3 ]

7 / انعمت عليهم / حسن [ 4 ]

7 / و لا الضالين / تام

[ 1 ] - اگر به منظور جدا كردن آيات و مراعات ترتيل ، بر سر هريك از آيات اين سوره وقف شود ، نيكو است و سنت نبوى نيز اين چنين بوده است . از ام سلمه نقل شده : « وقتى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله [ سوره حمد را ] قرائت مىكرد ، آيه آيه قطع كرده ، مىخواند : « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » وقف مىكرد ؛ سپس مىخواند : « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » وقف مىكرد ؛ سپس تلاوت مىكرد : « الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » و « مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ » [ تا انتها ] . » [ 2 ] - زيرا ما بعدش از آن بىنياز است . [ 3 ] - زيرا پايان ثنا بر خداى عز و جل است . [ 4 ] - تام و كافى نيست خواه آنكه « غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ » صفت يا بدل از « الَّذِينَ » در عبارت « صِراطَ الَّذِينَ » باشد ؛ خواه آنكه « غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ » حال با تقدير « مغضوبا عليهم » يا استثنا باشد با تقدير « الا المغضوب عليهم » . در هر دو صورت به ما قبل تعلق دارد و از آن جدا نمىشود مگر بطور غير اختيارى .