المكتفى في الوقف والابتداء ( فارسى ) — الصفحة ١٥

گفتار ششم : وقف قبيح

« إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ » « 1 » يا « لا يَبْعَثُ اللَّهُ » « 2 » زيرا به خاطر اين فاصله انداختن ، معنى خدشه‌دار مىشود . ادامهء آيات بدين قرار است : « وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ » ، « انّ لِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلى » ، « أَنْ يَضْرِبَ مَثَلًا ما » ، « إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ » ، « إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ مُخْتالًا فَخُوراً » و « لا يَبْعَثُ اللَّهُ مَنْ يَمُوتُ » . كسى كه نفسش بر روى اين موارد ، تمام شود لازم است به قبل برگردد و قسمتى از كلام را به قسمت ديگر وصل نمايد و اگر چنين نكند ، مرتكب گناه [ در قرائت ] شده است . اين اشتباه بزرگى است كه اگر كسى آن را از روى عمد انجام دهد - به واسطهء آن - از دين اسلام خارج مىشود به اين دليل كه آنچه از قرآن كه متعلق به بعد يا قبلش است را جدا كرده و اين جداسازى ، افترا بر خداى بلند مرتبه است و نسبت دادن جهل و كفر به اوست .

وقف بر سخن جداگانه‌اى كه خارج از حكم قبلى است ولى به آن وصل مىشود ، نيز از اين قسم است ؛ مانند وقف بر « وَ إِنْ كانَتْ واحِدَةً فَلَهَا النِّصْفُ وَ لِأَبَوَيْهِ » « 3 » به خاطر اينكه نصف در اينجا مربوط به دختر است و نه پدر و مادر ، و عبارت « وَ لِأَبَوَيْهِ » مستأنفه است يعنى خبرش بعد آمده كه « لِكُلِّ واحِدٍ مِنْهُمَا السُّدُسُ » است . همچنين وقف بر « إِنَّما يَسْتَجِيبُ الَّذِينَ يَسْمَعُونَ وَ الْمَوْتى » « 4 » قبيح است به خاطر اينكه « الموتى » نه مىشنوند و نه پاسخ مىگويند ، بلكه خداوند متعال خبر داده كه ايشان برانگيخته مىشوند « وَ الْمَوْتى يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ » . پس ايشان به خاطر حالت خاصشان از گروه قبلى جدا هستند . نيز وقف بر « لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا

( 1 ) - نساء : 36 . ( 2 ) - نحل : 38 . ( 3 ) - نساء : 11 . ( 4 ) - انعام : 36 .