المكتفى في الوقف والابتداء ( فارسى ) — الصفحة ١٣

گفتار ششم : وقف قبيح

« مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ » .

همچنين از طريق ديگرى از وى نقل شده است : زمانى كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله قرائت مىنمود ، قرائتش را آيه آيه قطع كرده و مىخواند : « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » سپس وقف مىكرد و آن‌گاه مىخواند : « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » آن‌گاه وقف كرده و مىخواند : « الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » سپس وقف كرده و مىخواند : « مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ » .

اين روايت ، از چند طريق نقل شده و در اين باب ، « اصل » محسوب مىشود .

و بالله التوفيق .

گفتار ششم : وقف قبيح

گفتار ششم : وقف قبيح

وقف قبيح ، وقفى است كه منظور از آن فهميده نمىشود ؛ مانند وقف بر « بسم » ، « مالك » ، « ربّ » ، « رسل » و نظاير آنها و ابتدا از « اللّه » ، « يوم الدّين » ، « العالمين » ، « السموات » و « الله » [ در آيات « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » « 1 » ، « مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ » « 2 » ، « الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ » « 3 » ، « رَبُّ السَّماواتِ » « 4 » و « رُسُلُ اللَّهِ » « 5 » ] ؛ زيرا وقتى بر اين كلمات وقف مىشود روشن نيست به چه چيز اضافه شده‌اند . اين مورد به جهت امكان قطع نفس بر روى آنها « وقف ضرورت » هم ناميده مىشود . تمام قاريان و اهل فن ، اين قسم از وقف را نهى كرده و مردود شمرده‌اند و اين‌گونه مناسب مىدانند كه كسى كه نفسش در اين‌گونه موارد قطع مىشود ، براى شروع ، به

( 1 ) - فاتحه : 1 . ( 2 ) - فاتحه : 4 . ( 3 ) - فاتحه : 2 . ( 4 ) - رعد : 16 . ( 5 ) - انعام : 124 .