المكتفى في الوقف والابتداء ( فارسى ) — الصفحة ٢١٩

سوره يونس

آيه / كلمه يا عبارت / نوع وقف

83 / لَمِنَ الْمُسْرِفِينَ / كافى

84 / إِنْ كُنْتُمْ مُسْلِمِينَ / كافى

85 / الظَّالِمِينَ / كافى

86 / الْكافِرِينَ / تام

88 / عَنْ سَبِيلِكَ / كافى

89 / لا يَعْلَمُونَ / تام

90 / قالَ آمَنْتُ / محل وقف نيست [ 1 ] حسن [ 2 ] [ اختلاف قرائت ]

90 / بَنُوا إِسْرائِيلَ / كافى

90 / مِنَ الْمُسْلِمِينَ / اكفى نسبت به موضع قبل [ 3 ]

92 / آيَةً / تام

[ 1 ] - بنابر قرائت مشهور در ادامه آيه به‌صورت « أَنَّهُ » ، ادامه آيه مفعول فعل « آمَنْتُ » است و از آن جدا نمىشود . همچنين بنابر قرائت حمزه ، كسايى و خلف به صورت « أَنَّهُ » درصورتىكه فعل « قلت » در تقدير گرفته شود ، يعنى « قال آمنت ؛ قلت : انه » باشد ، جمله « أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا الَّذِي » حكايت [ سخن فرعون ] است و نمىتوان بر « آمَنْتُ » وقف كرد . [ 2 ] - بنابر قرائت « أَنَّهُ » در ادامه آيه و نيز درصورتىكه « أَنَّهُ » به بعد ، جمله جديد و جدا فرض شود ، وقف بر « آمنت » حسن مىباشد . [ 3 ] - بنابر اكثر نسخه‌هاى كتاب .