تدوين القرآن ( تدوين قرآن ) ( فارسى ) — الصفحة ١٨٩

اخراج يهوديان خيبر به وسيله خليفه

سپس بخارى روايات مربوط به تبعيد يهوديان را ذكر مىكند تا توجيهى براى عمل به وصيت باشد كه البته اين روايات در جاى ديگر نيز ذكر شده‌اند .

از جمله روايات ، اين روايت است :

هنگامى كه اهل خيبر به عبد اللّه بن عمر حمله كرده ، دست و پاى او را مصدوم نمودند ، عمر خطبه خواند و گفت : « رسول خدا با يهوديان معامله كرد و آنها را طى قرار دادى بر اموالشان تثبيت نمود . اما آنان عبد اللّه بن عمر را كه براى سر زدن به اموالش به آنجا رفته بود مورد حمله قرار داده ، مجروح كردند . . . » سر انجام عمر نيز آنها را از خيبر بيرون كرد و قيمت اموالشان را كه شامل خرما و شتر و زمين و . . . بود پرداخت نمود . « 1 »

در روايت ديگرى آمده است كه عبد اللّه بن عمر ، زبير و مقداد براى سركشى به زمينهايشان به خيبر رفتند و مورد تعرّض گروهى قرار گرفتند .

عمر نيز فهميد كه اين كار ، از طرف يهوديان صورت گرفته است ، از اين رو به منبر رفت و خطبه خواند و گفت : « مردم ! رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم با يهوديان قرار دادى بست به اين شكل كه هر وقت بخواهند ، بتواند آنان را بيرون كند . اكنون كه آنان به پسر من ، عبد اللّه حمله كردند ، همانطور كه پيش از اين به ديگران حمله كرده بودند و من آنها را از خيبر بيرون مىكنم . هر كس آنجا ملكى دارد ، آن را تصرف كند . » « 2 » يكى ديگر از كسانى كه مورد حمله قرار گرفت ، مظهر بن رافع بود وى كارگرانى را كه همه كافر بودند از شام با خود آورده بود . يهوديان منطقه خيبر نيز آنان را تحريك كردند و كارگران با كارد شكم ابن رافع را دريدند

( 1 ) . همان ، ج 3 ، ص 17 و صحيح مسلم ج 5 ، ص 27 و سنن ابو داوود ، ج 2 ، ص 35 ، و مسند احمد ج 1 ، ص 14 و سنن بيهقى ، ج 6 ، ص 115 و 135 و ج 9 ، ص 56 و 137 و 207 و 228 و تاريخ مدينه ، ج 1 ، ص 176 و 194 و الدرّ المنثور ، ج 3 ، ص 228 و كنز العمّال ، ج 4 ، ص 503 ( 2 ) . سيره ابن هشام ، ج 3 ، ص 389 و نيز ر . ك . ابن كثير ، السيرة النبوية ، ج 3 ، ص 378