آثار احمدى ( تاريخ زندگانى پيامبر اسلام و ائمه اطهار " ع " ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٨

ذكر وقايع سال هشتم از ولادت آن حضرت و رفتن ابو طالب به جانب شام به همراهى محمّد و قصهء بحيراى راهب

رسيدند و در آنجا دهى بود كه او را كفره مىگفتند « 1 »

، و در آن ده ديرى بود كه پيش از زمان عيسى - عليه السلام - ساخته بودند و در آن دير راهبى بود كه او را بحيراء راهب نام مىبردند ، بهترين علماى عصر و بزرگترين فضلاى زمان بود و ترك دنيا نموده به زهد و ورع موصوف بود . بيت :

ز انجيل و زبور آگاه گشته * به دفترهاى قسيسين گذشته

و در آنجا معلوم كرده بود كه پيغمبر آخر الزمان اينجا نزول كند به علامات و خارق عاداتى چند كه مذكور خواهد شد . بيت :

به اميد وصالش مفتخر بود * گذشتش عمر و زين سان منتظر بود

قضا را بود بر دير خود آن روز * كه مىآمد نبى با بخت فيروز

غبارى گشت پيدا ناگه از دور * در آن ظلمت هويدا شعلهء نور

قريش و مكيان كردند آنگاه * به پيش دير راهب كاروانگاه

درختى بود خشك از دور ايام * مسافر را نبود از سايهاش كام

پس ابو طالب به زير آن درخت فرود آمد و رسول - صلّى اللّه عليه - آنجا نشست و پشت خود را بدان درخت نهاد . فى الحال آن درخت تازه و سير آب گشت و برگ پديد آورد . بيت :

روان گرديد سبز و سايه انداخت * به گردون شاخه‌هايش سر برافراخت

بحيرا به اميد ديدن مصطفى ( ص ) قرنا بعد قرن اينجا نزول ساخته و چشم بر شاهراه سيد اخيار گذاشته در اين محل كه طلوع كاروان ظاهر گرديد و علامات پيغمبرى از ملازمت قطعهء ابر سفيد بر سر آن حضرت و سبز و خرم گرديدن آن شجره را بحيرا ملاحظه نمود ، جزم كرد كه آفتاب مرادش از مطلع مقصود طالع گشت و ماه مطلوبش از افق انتظار نمودار گرديد ؛ از دير به زير آمد و فى الحال طعام لايق ترتيب داده به مردم

( 1 ) - بيشتر كتب نام اين ده را « بصرى » نوشتهاند .