آثار احمدى ( تاريخ زندگانى پيامبر اسلام و ائمه اطهار " ع " ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٦

گفتار در ذكر حجة الوداع سيد ابرار و طلب نمودن حضرت رسالت پناه امت را از اطراف ولايت و متوجه شدن به مكهء معظمه و تعليم نمودن مناسك حج به گروه مهاجر و انصار

به خلافت وى بيعت كنيد . بيت :

فغان برخاست از افراد اصحاب * كه اى خاك درت لب تشنه را آب

مطيعيم آنچه فرمودى به جانها * بود حرف اطاعت بر زبانها

پس اصحاب يك يك برخاستند و نزد پيغمبر تصديق خلافت على نمودند و بر او بيعت كردند . بيت :

نخستين بود ابو بكر از جماعت * كه بيعت كرد از بهر اطاعت

بعد از آن عمر و عثمان و طلحه و زبير و عبد الرحمن ، بيت :

زبان در تهنيت اوّل گشودند * پس آنگه جملگى بيعت نمودند

و در بعضى كتب سير مذكور است ، سيّما در روضة الاحباب مسطور است كه چون و على - عليه السلام - از منبر فرود آمد پيشتر از همهء اصحاب عمر بن الخطاب برخاست و گردن و روى على - عليه السلام - را بوسه داد و به خلافت على اقرار كرد و تهنيت گفت به اين عبارت : بخ بخ لك يا بن ابى طالب ! نيكويى و خرمى باد تو را اى پسر ابو طالب . اصبحت مولاى و مولا كل مؤمن و مؤمنة بامداد كردى و مولاى من و مولاى همهء مؤمنين و مؤمناتى . بيت :

عمر گفت اى على نيكوست حالت * كه شامل گشت لطف ذو الجلالت

شدى مقرون به توفيقات سرمد * امير المؤمنين خواندت محمّد

وصى گشتى نبى المرسلين را * امام بر حقى ارباب دين را

و باقى اصحاب يك يك معانقه كردند و على - عليه السلام - را خليفه و قائم مقام رسول دانستند و بر آن نيّت از يكديگر متفرق گرديدند ، نعم ما قيل ، بيت :

رو از براى سر دين خويش تاجى ساز * ز خاك پاى جوانمرد وال من والاه

ز دل عداوت او دور دار تا نخورى * ز تيغ لفظ نبى زخم عاد من عاداه