آثار احمدى ( تاريخ زندگانى پيامبر اسلام و ائمه اطهار " ع " ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦٩

گفتار در محاربه نمودن حيدر كرار با دشمنان سيد ابرار و نوازش نمودن ملك جبار كه لا فتى الّا علىّ لا سيف الّا ذو الفقار

نقل است كه در آن روز ابو سفيان گفت تا على را به قتل نياريم كار محمّد را به اتمام رسانيدن نمىتوانيم ، دويست كافر را مقرر كرد كه حمله بر على آرند به قصد آن كه اقبال و دولت از دودمان نبوت و خاندان ولايت بر اندازند و على - عليه السلام - آن جماعت كفار را كه در حوالى پيغمبر بودند به شمشير گرفته تنى چند را به قتل رسانيد و خود را به علمدار رسانيده او را با علمش به دونيم كرد . باقى كفار چون علمدار را كشته ديدند بترسيدند و روى به گريز آوردند و مقدار دو تير پرتاب رفتند . در اين محل آن دويست كس رسيدند و با جماعت گريخته موافقت نموده بازگرديدند و قريب به سيصد كس شدند و على - عليه السلام - را در ميان گرفتند . جبرئيل آمد كه يا رسول الله ! ملائكهء ملكوت زبان به ثناى على - عليه السلام - گشودند و سكّان عالم جبروت به اين غرفهء آسمان برآمده نظارهء جنگ على - عليه السلام - مىكنند و از خداوند تعالى نصرت او مىطلبند . تو نيز يا رسول الله ! ببين كه با على چه معامله مىرود و او با دشمنان تو چگونه كارزار مىكند . راوى گويد كه كفار به يك بار از اطراف و جوانب على - عليه السلام - درآمدند و دست به تيغ و تير و سنگ كردند اما ، بيت :

شه شير صولت هژبر مصاف * كز او آب شد زهرهء كوه قاف

گفت : مرا جان به چه كار باشد كه در حراست پيغمبر نباشد و سر چرا منت بر گردن نهد كه در قدم آن سرور نرود . آتش غضبش زبانه كشيد و به پيش حملهء ايشان دويد و از كثرت جراحت آن سرور بىطاقت گرديده دستبردى مىنمود كه اگر رستم دستان بديدى تا دامن قيامت آن را داستان ساختى ، و به نوعى بر دشمن حمله مىنمود كه اگر سام نريمان آن معركه را مشاهده مىنمودى طوق عبوديت در گردن جان انداختى .

كنانه كه يگانهء لشكر روزگار بود و زبردست‌ترين جماعت كفار ، ابو سفيان لعين را گفت :

تا كى لاف دلاورى مىزنى و تا چند نام بهادرى بر خود مىنهى امروز در چنين محل كه على عالمى را به تنگ آورده و اكنون كوفته و مانده و زخم كارى خورده ، بيرون نمىروى و با وى محاربه نمىنمايى ؟ آن حرامزاده از غايت غيرت و استيلاى شدت ، شمشير