آثار احمدى ( تاريخ زندگانى پيامبر اسلام و ائمه اطهار " ع " ) ( فارسي ) — الصفحة ١٤٣
ذكر قضايائى كه در سال دويم از هجرت وقوع يافته و جنگ بدر
بن ابى طالب ارزانى داشت ، و آن حضرت چوبى در دست گرفته صفوف لشكر راست مىكرد و مردم را پيش و پس امر مىفرمود . در اين محل چوب بر سينهء سوّاد « 1 »
نهاد كه عنان را بازپس كش ! سوّاد گفت : يا رسول اللّه ! سينهء من برهنه بود و چوب تو آزار كرد ، قصاص مىطلبم . پيغمبر سينهء بىكينهء خود را برهنه كرد و چوب را به دست سوّاد داد و فرمود كه قصاص كن . بيت :
سواد آن سينهء بىكينه بوسيد * ز روى شوق به روى چهره ماليد
و گفت : يا رسول اللّه ! جان من فداى تو باد ! محل عجب است ، با خود گفتم : اگر شهيد شوم اين مرتبه و شرف نيز يافته باشم . پيغمبر او را دعاى خير كرد و ياران را به جهاد رغبت نمود و به نصرت الهى وعده فرمود و گفت : ابتدا حرب مكنيد تا ايشان به حرب مشغول نشوند و آن حضرت به عريش « 2 »
خود درآمد . راوى گويد ، بيت :
زهر جانب بساط كينه شد راست * به دل ناوك نشست و فتنه برخاست
سلامت بر طرف شد از ميانه * زهر سو آتش كين زد زبانه
علم زد هر طرف شمشير خونين * كه يعنى زد زبانه آتش كين
قضا از كينه‌جوئى فتنه انگيخت * حق و باطل به يكديگر درآميخت
سه نفر از كفار بد سير يعنى : عتبه و شيبه و ربيعه كه از اكابر قريش بودند ، بيرون آمدند و چون به ميان ميدان رسيدند از لشكر اسلام مبارز طلبيدند . مسلمانان نيز از مردم خود عوف بن حارث و معوّذ بن حارث و عبد الله بن رواحه « 3 »
را فرستادند . عتبه فرياد برآورد كه اى محمد ! كفو ما را بفرست تا حرب كنيم . پيغمبر فرمود كه نزديكان من بروند . پس حمزه و على و عبيده « 4 »
برخاستند و متوجه حرب شدند . بيت :
( 1 ) - سوّاد بن غزيه ( تاريخ پيامبر اسلام ، ص 261 ) .
( 2 ) - عريش - سايبان .
( 3 ) - هر سه نسخه : معاذ و مسعود و عوف .
( 4 ) - عبيدة بن حارث .