رسالة الطير ( با ترجمه ودوشرح سهلان ساوي 540 ق وشارح گمنام ) — الصفحة ٩٣
« ترجمه »
« ترجمه »
« ترجمه »
« و چندان تلطف و غمگسارى و معاونت كه شرح نپذيرد و چون ميان ما و ايشان انبساطى حاصل آمد صورت أحوال خويش بر ايشان عرضه كرديم . ايشان غمخوارگى بسيار كردند و گفتند وراى اين كوه شهرى است كه پادشاه آنجا نشيند و هر مظلوم كه حاجت خويش به دو بردارد و توكّل بر وى كند انصاف بيابد . ما به حكم اين بشارت و اشارت خرّم شديم و قصد شهر ملك كرديم و بر آن درگاه بايستاديم منتظر . دستوري فرمان فرو فرستاد و دستوري فرمودند و ما را به قصر ملك راه دارند و صحنى ديديم كه آن اوّل با باضافت با اين كوچك نمود ، از آنجا عبور كرديم حجاب برداشتند .
صحنى ديگر ديديم كه از بهاى فضاى آن چشم ما خيره بماند چنانك در جنب اين آن اوّل فراموش كرديم . چون به حجره ملك رسيديم جلال و جمال پادشاه بر ما تافت .
مدهوش و بيهوش شديم . ما را زبان گفتار نماند از بىخودى تا هم پادشاه بر سرّ ما مطلع گشت و به لطف و فضل خويش هوش و ثبات و آرام با ما داد تا ما بر سخن گفتن دلير شديم و پردهء أحوال خويش پيش أو برداشتيم . پس گفت حلّ دام شما نتواند كرد الّا آن كس كه نهادست و شما را بدان مبتلا كرده است . من رسولى فرستم سوى ايشان تابند از اعضاى شما برگيرند و شما را از بدى برهانند و خشنودى شما بجويند . شما بازگرديد شاد و به كام دل . پس ما با رسولان بازگشتيم . برادران من از من مطالبت جمال و فر و بهاى ملك مىكردند ، من در موجزترين الفاظ اوصافى بخواهم كرد . »