رسالة الطير ( با ترجمه ودوشرح سهلان ساوي 540 ق وشارح گمنام ) — الصفحة ٨٩
« ترجمه »
« ترجمه »
« ترجمه »
« پس روزى از ميان حلقات آن دامها نگاه كرديم گلّه مرغان ديديم پر و بال خويش از قفص بيرون كشيده و به حدى بودند كه مىتوانستند پريد و هم به كلّى از بقاياى دام نجات نمىيافتند و اثر حلقهاى دام در پاى ايشان بمانده بود نه چون ما مستغرق بلا بودند و نه چون مخلصان مستغرق راحت . پس اين قوم مرا اعلام كردند از مبادى امور خويش و با ياد من دادند آن چه فراموش كرده بودم و به غير و ضد آن الف گرفته بودم تا جهان بر من منغّص شد و خواستم كه در آن اندوه هلاك شوم . پس از وراى قفس آواز دادم و ايشان را نزديك خود خواندم و خواستم تا مرا دلالت كنند بر وجه خلاص از آن مضيق . پس ايشان را باز ياد آمد حيل و مكر صيّادان . از نداى من ايشان را در گريختن از من و جايگاهى من هيچ نيفزود سوگندها دام بديشان برسم قديم و صحبت ديرينه محفوظ از شوايب نفاق و با ايشان عهد و پيمان كردم تا ايشان را استوار داشتند و شك و شبهت از دل ايشان دور شد و از مكر صيّادان . أيمن شدند و به نزديك من آمدند و از أحوال ايشان پرسيدم ، گفتند ما نيز هم بدين رنج و بلا گرفتار بوده‌ايم و نوميد بوده از خلاص و همچنين با بلا و اندوه مستانس شديم . پس تدبير كرديم و رهائى جستيم و يافتيم و حلقه دام از گردن ما بيفتاد و پاى بند از پاى بيفتاد و در قفص بگشادند و ما بيرون آمديم . پس گفتم اين بند از پاى من برداريد . آنها گفتند اگر ما بر اين تخليص قادر بوديم در ابتدأ خود را خلاص دادى و طيب معلول علاج عليل