رسالة الطير ( با ترجمه ودوشرح سهلان ساوي 540 ق وشارح گمنام ) — الصفحة ٨٦
« متن »
« ترجمه »
« ترجمه »
« اى برادران حقيقت ، دليرترين كس آن بود كه بر فردا اعتماد كند و بددلترين كس آن كه بازمانده بود از كمال خويش عجب نبود اگر ملك از قبح به پرهيزد و بهايم ميان قبح و حسن تميز نكنند . عجب از كسى بود كه طريق عصيان و نافرمانى سپرد و در وى دواعى و قواى ترك و رفض آن نهادهاند يا نفس بهيمى و شيطانى را مطاوعت نمايد با اشراق انوار عقلى جبلّى اين فصل روشنترست و چون موازنه كند ميان اين شرح و فصول كه در ما تقدّم بيان كرده آمد ، روشنتر شود .
« شرح »
« شرح »
مقصود از اين اشارت خواجه آنست كه آدمي تواند بود كه به مرتبه ملائك رسد و تواند بود كه به مرتبه از بهايم كمتر باشد . قوله تعالى اولئك كالانعام بل هم اضلّ اما ملك را قوت شهوانى و غضبانى نبود تا با استيلاء آن مرتبه بهايم يا كمتر آيد و بهايم را نفس عاقله نبود و قوت عامله تا بدان قوّت عاقله ذات نفس أو از مبادى عقول مستفيد بود و بدان منفعل شود . قوّت عاقله ذات نفسانى را به جهد بر ديگر قوى مستولى دارند تا بدان سبب از مرتبه خويش به مرتبه بلندتر رسد .
« متن »
« متن »
« فقال الشّيخ ارجع إلى رأس الحديث فأقول برزت طائفة تقتنص فنصبوا الحبائل ورتّبوا الشرك وهيّأوا الأطعمة وتواروا في الحشيش وانا في سربة طير إذ لحظونا فصفروا