تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٥

جمع ميان نماز جمعه و ظهر بعنوان رجا

قادر نباشد بر هيئت نماز كامل مثل آن كه مشغول باشد به مقاتله ومطارده و اين را صلاة المطارده نيز خوانند .

دوم - صلاة بطن النخل و آن نمازيست كه پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم در موضعى كه آن را بطن النخل گويند به جاى آورد و آن چنان است كه اسقاط دو ركعت كنند از چهار ركعتى برين وجه كه امام قوم را دو فرقه گرداند و يك فرقه را بحراست فرستد و با فرقه ء ديگر دو ركعت نماز فرض به جاى آورد و به ايشان سلام دهد پس اين فرقه بحر است روند وفرقه ء حارسه ء اول بيايند و امام با ايشان دو ركعت نماز نافله به جاى آورد از قبيل اقتداء مفترض به متنفل ( 1 ) چنان كه در غير صورت خوف نيز جايز است و اين نماز در حالتى است كه شدت خوف نباشد ودشمن در جانب قبله باشند .

سوم - صلاة عسفان و آن نمازيست كه حضرت رسول صلَّى الله عليه وآله وسلَّم در موضعى كه او را عسفان گويند به جاى آورد و آن چنان است كه با اسقاط دو ركعت از نماز چهار ركعتى امام قوم را دو صف گرداند و با هر دو صف شروع كند در نماز قيام كنند و ركوع كنند به اتفاق ليكن با صف اول سجود كند وصف دوم حراست نمايند و چون امام به ركعت دوم برخيزد صف دوم سجود كنند بعد از آن صف اول به جاى صف دوم رود وصف دوم به جاى صف اول قيام و ركوع همه را به اتفاق به جاى آورند و سجود كنند امام با صف اول كه دوم بود در ركعت او وصف

( 1 ) مراد از متنفل نافله ء مستقل وابتدائى نيست بلكه همان نماز فريضه است كه امام اعاده نمايند تا اين كه جمعى كه مواظب حراسة بوده اند درك فيض نماز جماعت نمايند واطلاق نفل بعنوان اعاده است وگر نه اقتداء به نفل جايز نيست .