صيغ العقود والإيقاعات — الصفحة ٣٦٩

صيغه نذر

[ آن ] اين است :

صيغه نذر

« للَّه علىّ صوم هذا الشّهر » .

يعنى : از براى خدا است بر من روزه اين ماه .

و قصد قربتى كه در نذر شرط است ، همين است كه از براى خدا باشد ( 1 ) نه از براى ريا و مانند آن . نه اين كه علاوه بر اين صيغه على حده نيّت قربت ضرور [ ى ] باشد . ( 2 ) و ثانى مشروط ، و صيغهء وى [ آن ] اين است :

« ان نجوت من مفاسد هذه البلدة فللَّه علىّ مائة دينار » .

يعنى : اگر نجات يابم از فسادهاى اين شهر ، پس از خدا است بر من صد باجاقلى [ دينار ] .

پس اگر مصرف را معيّن نكند هم چنان كه در اين صيغه نشده ، بر هر راهى كه راه خدا شمرده مىشود مىتوان صرف كرد . و اگر معيّن كند ، فقراء و سادات و مانند اينها را بايد به همان مصرف ، صرف كند .

و فرق در ميانه دو قسم نذر اين است كه : در اوّل به مجرّد تمام شدن صيغه ، آن عمل ( 3 ) واجب مىشود . و امّا در ثانى تا شرط ( 4 ) حاصل

( 1 ) چنانچه از لفظ للَّه مذكور در ضمن صيغه فهميده مىشود . شرح

( 2 ) اين كه در آخر صيغه بگويد قربة إلى الله . شرح

( 3 ) يعنى دادن منذور واجب مىشود . شرح

( 4 ) بدان كه در صورت نذر با شرط بايد جزاء طاعت بوده باشد و شرط مىشود كه طاعت بوده باشد و مىشود كه مباح بوده باشد مطلقا ، اگر مقصود او از اين جزاء شكر بوده باشد مثل اين كه اگر سفر حجّ كردم حجّ واجب را يا سفر زيارت مندوبه كردم ، يا خداوند به من فلان چيز مباح را داد ، پس بر ذمّهء من باشد