كمال الدين وتمام النعمة ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٤

باب سوم ذكر ظهور نوح بعد از آن بنبوت

باب سوم ذكر ظهور نوح بعد از آن بنبوت

باب سوم ذكر ظهور نوح بعد از آن بنبوت

( 1 ) . . امام صادق جعفر بن محمد عليهما السلام فرمود چون خداى تبارك و تعالى نبوت نوح عليه السلام را را آشكار كرد و شيعه يقين بفرج نمودند گرفتارى سخت شد و شهر بزرك شد تا كار بيك سختى ناگوارى كشيد كه بر شيعه چرخيد و مخالفان به نوح هجوم كردند و او را به سختى زدند تا پاره اى اوقات سه روز بيهوش افتاده بود و خون از گوشش ميريخت تا به هوش آمد ، اين حادثه بعد از سيصد سال از بعثت او رخ داد كه آن حضرت در ميان اين مدت شب و روز آنها را دعوت ميكرد و ميگريختند ، پنهانى دعوت ميكرد اجابت نميكردند آشكارا دعوت مىكرد رو برميگردانيدند ، پس از سيصد سال در دل گرفت كه به آنها نفرين كند و پس از نماز بامداد براى نفرين نشسته بود كه يك دسته از آسمان هفتم بوى فرود آمدند و مركب از سه فرشته بودند ، بر او سلام كردند و عرضكردند اى پيغمبر خدا ما يك حاجت داريم فرمود چيست ؟ گفتند نفرين بر قوم خود را واپس انداز زيرا اين نخست سطوتى است كه خدا در زمين اظهار مىكند فرمود نفرين بر آنان را سيصد سال ديگر پس انداختم و بسوى آنها برگشت و همان كار دعوت را پيش گرفت و آنها هم همان كارها را كردند تا چون سيصد سال گذشت و از ايمان آنها نوميد شد در هنگام ظهر براى نفرين به آنها نشسته بود كه يك دسته از آسمان ششم بر او فرود آمدند و سه فرشته بودند بر او سلام كردند و گفتند ما يك دسته از آسمان ششم هستيم بامداد بيرون شديم و نيمه روز نزد تو آمديم سپس از او همان درخواست نمايندگان آسمان هفتم را نمودند و آنها را به همان پاسخ آنان پاسخ داد و بسوى قوم برگشت و بدعوت آنها ادامه داد