كمال الدين وتمام النعمة ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٢
جواب ديگر از اعتراض صاحب كتاب زيديه
دعوى ولى ما بروايت گذشتگان تمسك داريم كه باجماع از هم روايت كردند تا روايت آنها رسيده بنص حسين بن على بر پسرش و نص على بر محمد و نص محمد بر جعفر سپس استدلال كرديم بر انحصار امامت به اينها در زمان هر يك در ميان عترت بدان چه ظاهر شده است از آنها از علوم دين و فضائل نفسانى و دوست و دشمن از آنها اخذ دانش كرده‌اند و نقل كرده‌اند و در همه بلاد منتشر شده و نزد ناقلين اخبار معروف است بوسيله علم حجت از محجوج و امام از مأموم و تابع از متبوع جدا مىشود ، شما زيديه چه دليلى بر مدعاى خود داريد ؟
سپس صاحب كتاب گفته اگر با وجود حسن و حسين امامت براى ديگران از بنى هاشم جائز باشد بايد براى همه بنى عبد مناف هم جائز باشد و اگر براى همه بنى عبد مناف جائز باشد همه اولاد قصى در آن شريك شوند و اين گفته را دنبال كرده .
در جواب او گفته شود اى كسى كه براى زيديه حجت ميتراشى امامت مقامى است كه به صرف قرابت نتوان مستحق آن شد باعث استحقاق آن فضل و علم است و با نص و توقيف درست مىشود اگر امامت براى قرابت بنزديكترين افراد عترت مىرسيد بدورترين آنها هم مىرسيد چون لفظ عترت عموم دارد تو فرق ميان آن را كه ادعا شده بيان كن و دليلت را بنما و فرق خود را با كسى كه گويد اگر اولاد حسن حق امامت دارند اولاد جعفر هم دارند و اولاد عباس هم دارند بيان كن ، زيديه هرگز دليل فارقى در اينجا ندارند مگر بر گردند بدليل فارق ما كه همان نص هر امامى است بر ديگرى و ظهور علم بحلال و حرام سپس صاحب كتاب گفته اگر اعتراض بامامت على ( ع ) كنند و گويند او از عترت بود يا نه ؟ بايد گفت او از عترت نبود ولى بواسطه نص روز غدير از عترت و سائرين جدا شد .