كمال الدين وتمام النعمة ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١١٣

داستان حميرى شاعر

اگر باندازهء عمر نوح در پشت پرده غيبت بماند از دنيا نرود تا ظاهر شود و زمين را پر از عدل و داد كند چنانچه پر از جور و ظلم شده . سيد گفت چون اين خبر را از مولايم امام صادق شنيدم بدست آن حضرت توبه كردم و به خدا بازگشتم و قصيده خود را سرودم كه اولش اينست .

1 - چون ديدم مردم در دين گمراه شدند ، من بنام خدا در گروه جعفرى مذهب پيرو جعفر بن محمد شدم

2 - بنام خدا آواز دادم و الله اكبر گفتم ، و دانستم كه خدا ميبخشد و مىآمرزد

3 - و بدين خدا تا زنده‌ام متدين شده‌ام ، و سيد مردم جعفر بن محمد مرا از كيش باطل باز داشت

4 - گفتم فرض كن مدتى من يهودى بودم ، و گر نه در آن مدت ترسا شده بودم

5 - من بپروردگار بخشاينده از آن مذهب باطل تائبم ، و گويا اكنون مسلمان شدم و الله اكبر

6 - من ديگر تا زنده‌ام معتقد غلو نميشوم ، و بعقيده اى كه بودم رجوع نكنم در پنهان و آشكار

7 - من ديگر نميگويم محمد بن حنيفه در كوه رضوى غائب شده - و اگر چه نادانها گفتهء مرا عيب كنند و بسيار انتقاد كنند

8 - آرى او به راه مرگ خود رفت ، و داراى فضيلت بود و پيرو سنت

9 - با گذشتگان پاك و طاهر خود ، و يكى از فروع پاك خاندان مصطفى ( ص ) بود تا آخر قصيده كه بسيار طولانى هست و باز در اين موضوع اين شعر را گفته ام