ادلهء اثبات دعوى ( فارسي ) — الصفحة ٢١٧

تعريف سند

تعريف سند

تعريف سند

" سند " در لغت عبارت است از آنچه كه مىتوان آن را مدرك قرار داد مصباح

المنير در باره سند مىگويد : به معناى تكيه دادن به ديوار يا غير آن مىباشد . وابن

أثير در النهاية در مادة سند مىگويد : سند به منطقه مرتفع از زمين گفته مىشود

وتساند به معناى تعاون است . ودر أقرب الموارد مىگويد : سند اليه يعنى اعتمد

عليه ودر فرهنگ معين مىگويد : سند آنچه كه بدان اعتماد كنند ومدرك

ومستند را نيز سند گويند .

اما در اصطلاح حقوقى ، قانون مدنى در مادة ( 1284 ) آن را چنين تعريف كرده

است : " سند عبارت است از هر نوشته كه در مقام دعوى يا دفاع ، قابل استناد

باشد " پس سند در معناى اصطلاحى داراى دو ركن مىباشد أولا : بايد نوشته باشد

وثانيا : بايد قابل استناد باشد . پس اگر نوشته نباشد ويا نوشته اى باشد كه در مقام

دعوى يا دفاع قابل استناد نباشد از نظر اصطلاحى سند نيست .

از اين تعريف چنين استظهار مىشود كه سند وسيله اثبات حق است وعامه

مردم سند را با عقد اشتباه كرده وبه سند كه دليل است عقد مىگويند . اين اشتباه از

فرهنگ قانون فرانسه نشأت گرفته است چرا كه در اين قانون بين تصرف قانوني