ادلهء اثبات دعوى ( فارسي ) — الصفحة ١٦٢

مبناى اعتبار اقرار

مبناى اعتبار اقرار

كبير ، لازم است كه " مقر له " نيز تصديق كند . مادة 1273 ق - م مىگويد : " اقرار به

نسب در صورتي صحيح است كه أولا : تحقق نسب بر حسب عادت ممكن باشد .

ثانيا : كسى كه به نسب أو اقرار شده تصديق كند ، مگر در مورد صغيرى كه اقرار بر

فرزندى أو شده ، به شرط آن كه منازعى در بين نباشد " . روشن است كه اگر اقرار به

نسب حقيقتا اقرار باشد نبايد تصديق مقر له در آن شرط شود . لذا مادة 1272 قانون

مدنى مىگويد : " در صحت اقرار تصديق مقر له شرط نيست . . . " در حالي كه بر

أساس مادة 1273 تنها در صورتي كه مقر له صغير وتحت يد ومجهول النسب بوده

ومنازعى در بين نباشد . ودر خصوص اقرار به فرزندى ، اقرار مىتواند نسب را

اثبات كند . زيرا در روايت آمده است كه بنوت وفرزندى صغير تحت يد مقر ، با

اقرار ثابت مىشود ( 1 ) . اما اثبات نسب در غير فرزندى به وسيله اقرار متوقف بر

تصديق مقر له مىباشد . پس در اقرار به نسب فقط آثاري ثابت مىشود كه بر ضرر

مقر باشد ، از قبيل : وجوب نفقه . ونسب به طور مطلق به اقرار ثابت نمىشود .

( 1 ) وسائل الشيعة 18 : 569 و 570 ، باب 9 از أبواب ميراث ولد ، حديث 1 .