عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٠

ديدگاه امامان ( عليهم السلام ) درباره حضرت مهدى ( عليه السلام )

" به أهل بيت پيامبر خود بنگريد ، اگر سكوت كردند سكوت كنيد واگر از شما يارى خواستند ياريشان

كنيد تا خداوند ناگاه بواسطة مردى از ما أهل بيت ( عليهم السلام ) گشايشى بوجود آورد . پدرم فداى آن فرزند بهترين

كنيزان كه جز شمشير به آنها ( دشمنان ) چيزى عطا نكند وبه كشتار ونابودى آنان پردازد وهشت ماه سلاح

بر دوش ( مبارزه كند ) تا جائى كه قريش گويند اگر اين شخص از فرزندان فاطمه مىبود به ما رحم مىكرد " .

" أو هدايت الهى را بر خواسته هاى خود حاكم گرداند ، آنگاه كه ديگران هواي نفس خود را بر هدايت

الهى ترجيح دهند وقرآن را ملاك ومعيار انديشه وعمل قرار دهد ، آنجا كه ديگران قرآن را به رأى ونظر

خويش تفسير كنند . زمين پاره هاى دل خود ( معادن وذخائر ) را براي أو خارج سازد وكليدهايش را تسليم أو

نمايد . آنگاه وى شيوه عدالت وراه ورسم پيامبر را به شما نشان دهد وكتاب وسنت را كه پيش از أو متروك

وفراموش گرديده زنده نمايد " ( 1 )

" رداى حكمت بر تن كند زيرا حكمت را با همه آداب وبا توجه وعنايت قلبي فرا گرفته . حكمت گمشده

اوست وأو در طلب حكمت وجوياى آن . هنگامى كه اسلام غريب شود وهمچون شترى خسته ، گردن خود

را بر زمين بگذارد ، امام احساس غربت ودلتنگى كند . أو حجت باقي مانده خداوند وجانشينى از جانشينان

پيامبران اوست " ( 2 )

از سدير صيرفي نقل شده كه گفت : من ومفضل بن عمر وأبو بصير وأبان بن

تغلب حضور امام صادق ( عليه السلام ) رسيديم ، حضرت با رداى خيبري طوق دار بي يقه

وآستين روى خاك نشسته بود وبا حالتي پريشان ودلى سوزان مىگريست ، غم

واندوه در چهره‌اش نمايان ودگرگونى در سيمايش هويدا وأشك در ديدگان مباركش

حلقه زده ومىگويد : اى سرور من ، غيبت تو ، خواب از من ربوده وبستر زمين را بر من تنگ كرده

وآرامش قلبم را از دستم گرفته . سرور من ، غيبت تو مصيبتهايم را جاودان ساخته واز دست دادن يك يك

( 1 ) نهج البلاغة خطبه 138 . ( 2 ) نهج البلاغة خطبه 182 .